Αυτό το λογοτέχνημα λειτουργεί ως ένας απόλυτα διαυγής καθρέφτης της εποχής μας, το οποίο αναβλύζει απευθείας μέσα από τα σπλάχνα της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Μην ξεχνάμε πως ζούμε την χρυσή εποχή της ψηφιακής συνδεσιμότητας, όπως χαρακτηριστικά αναγράφει η συγγραφέας στο βιβλίο "όλοι είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας μέσω δεκάδων εφαρμογών", όμως ουσιαστική σύνδεση δεν υφίσταται.

Η σιωπηλή πανδημία της ανθρώπινης ιστορίας, η απόλυτη αποξένωση, η οποία εντάθηκε κατά την περίοδο του κορονοϊού, είναι κομμάτι της καθημερινότητας μας. Η μοναξιά συνιστά πλέον τη βασική νόσο της εποχής, η οποία οδηγεί σε παράμετρες παθήσεις, όπως η κατάθλιψη, οι τάσεις αυτοκτονίας, η παχυσαρκία και γενικότερα η αποδυνάμωση του ανοσοποιητικού.

Η κα Καρακούλη, καταφέρνει να κοιτάξει κατάματα τη συγκεκριμένη συνθήκη και από μια αόρατη ασθένεια να της δώσει σχήμα, δομή και θεσμική υπόσταση, με αποτέλεσμα να γίνεται ανατριχιαστικά οικεία.

Στο βιβλίο, το κράτος αποφασίζει να παρέμβει με τον πιο επίσημο τρόπο, ιδρύοντας το Υπουργείο Μοναξιάς, ένας κρατικός μηχανισμός, μια δομημένη υπηρεσία με επαγγελματίες ακροατές ιστοριών, ανθρώπων των οποίων το καθήκον είναι η πιο λησμονημένη ανθρώπινη πράξη: την ενεργητική ακρόαση, η διαδικασία κατά την οποία ο ακροατής όχι μόνο ακούει τον ομιλητή με αμέριστη προσοχή, αλλά κατανοεί πλήρως τα συναισθήματα του. Οι πολίτες σε ειδικά διαμορφωμένους θαλάμους, ξεδιπλώνουν στους φροντιστές τους, τους προβληματισμούς τους, τις ανησυχίες τους και με αυτό τον τρόπο νιώθουν πως δεν είναι μόνοι.

Τι γίνεται όμως, όταν στην θέση των φροντιστών μπαίνουν έξυπνες μηχανές;

Η τεχνολογία είναι αδιαμφησβήτητα βασικό κομμάτι της ζωής μας και με σωστή χρήση μας βοηθάει στην εξέλιξη μας, μας κάνει έως και πιο έξυπνους και σε πολλές περιπτώσεις μας γλιτώνει χρόνο και χρήμα. Οι μηχανές, μπορούν να αναλύσουν δεδομένα, να αυτοπρογραμματιστούν, όμως υπάρχει κάτι το οποίο δεν μπορούν να κάνουν, τουλάχιστον ακόμα, να νιώσουν, να έχουν ενσυναίσθηση για τον ομιλητή καθώς αυτή δημιουργείτε από τα βιώματα. Εδώ, λοιπόν τίθεται το εξής ερώτημα, μέχρι που έχει η Τεχνητή Νοημοσύνη την δυνατότητα να αντικαθιστά έναν άνθρωπο, μέχρι που θα έπρεπε να της επιτρέπεται, ώστε να μην καθίσταται επικίνδυνη;

Η συγγραφέας καταφέρνει και ισορροπεί ανάμεσα σε μια πραγματικότητα γνωστή σε όλους μας και σε μια ρεαλιστική δυστοπία. Επηρεασμένη από τις άλλες δύο ιδιότητες της, αυτή της σκηνοθέτη και της φιλολόγου, περιγράφει με ακρίβεια της σκηνές και την ψυχοσύνθεση των ηρώων με τέτοιον τρόπο, ώστε να νιώθουμε πως είμαστε θεατές σε κάποια ζωντανή σκηνή που διαδραματίζεται μπροστά μας, ενώ παράλληλα, δεν μας εξιστορεί απλά μια ιστορία μυστηρίου, αλλά μας θέτει κάποια φιλοσοφικά ερωτήματα για την ανθρώπινη επαφή, το πως έχει πλέον διαμορφωθεί, την τεχνολογία και τα όρια της κ γενικότερα την φύση της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μέσα από μία πολυφωνική αφήγηση, βλέπουμε την ίδια ιστορία με διαφορετικές οπτικές και προσπαθούμε να βρούμε μόνη μας την αλήθεια, καθώς αυτή δεν μας δίνεται μασημένη.