Το δεύτερο μυθιστόρημά της Ελένης Ισπόγλου που διαβάζω. Μια διαφορετική ιστορία εκτυλίσσεται στις σελίδες του. Εδώ η συγγραφέας μας μεταφέρει σε μια ιδιαίτερη σχέση ζωής, της κόρης και της μητέρας.Μέσα από αυτή την ιδιαίτερη ιστορία ταξιδεύουμε Αθήνα, Κόρινθο και Βερολίνο. Μαθαίνουμε περισσότερο την αρχαία Κορινθία και μεταφερόμαστε με τις λέξεις και τις εικόνες που δημιουργεί με μαεστρία η συγγραφέας.Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που βασίζεται στο ψυχογράφημα των ηρώων και στον συναισθηματικό τους κόσμο.Η Θάλεια ζει με την μητέρα της και θεωρεί υποχρέωση της να την φροντίζει. Μια ιδιαίτερη σχέση έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους και τα όρια που θα έπρεπε να υπάρχουν δεν έχουν τεθεί ποτέ από την πλευρά της Θάλειας. Μια ιστορία για την συγχώρεση αλλά και την πίστη στα όνειρα μας.Η υπερβολική αγάπη της μητέρας φτάνει στο σημείο να πνίγει την ζωή της Θάλειας.Μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο αποκόμισα δύο βασικά στοιχεία. Αν πιστεύεις σε ένα όνειρο να επιμένεις και να το κυνηγάς μέχρι τέλους, να μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που αξίζεις. Το δεύτερο είναι το πόσο δύσκολη είναι η συγχώρεση ιδίως αν πρόκειται για την ίδια σου την μητέρα.Άραγε μπορείς να συγχωρείς τα πάντα επειδή υπάρχει αυτή η συγγενική σχέση; Πως μπορείς τελικά να βάλεις όρια μετά από τόσα χρόνια ώστε να κρατηθούν οι ισορροπίες;Ένα βιβλίο με απλή, ρέουσα γραφή, γεμάτο συναισθήματα και εικόνες τοπίων που σε ταξιδεύουν. Απόλαυσα αυτό το ταξίδι, αν και πολλές φορές με θύμωσε η συμπεριφορά της μητέρας. Μου άρεσε όμως που η Θάλεια κατάφερε να διατηρήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτή την σχέση και στην προσωπική και επαγγελματική της ζωή.Συγχαρητήρια στην συγγραφέα που απέδωσε την ιστορία με σεβασμό ξετυλίγοντας πτυχές των ηρώων και δείχνοντας μας ότι η συγχώρεση προς τον εαυτό μας είναι η πιο βασική μορφή αγάπης προς εμάς.Το προτείνω ανεπιφύλακτα γιατί η πορεία της Ελένης Ισπόγλου σε κάθε της βιβλίο είναι ανοδική και κάθε ιστορία που μας εμπιστεύεται θέτει σύγχρονους προβληματισμούς και μας δίνει αυτό το κάτι για να σκεφτούμε την δική μας ζωή και πολλές φορές να πάρουμε μάθημα.

Το «Πώς να σε συγχωρήσω» είναι ένα βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που καταπιάνεται με ένα από τα πιο δύσκολα συναισθήματα: τη συγχώρεση. Χωρίς υπερβολές και εύκολες απαντήσεις, η Ελένη Ισπολού δημιουργεί μια ιστορία με ήρωες της διπλανής πόρτας, ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι φίλοι, συγγενείς ή ακόμη κι εμείς οι ίδιοι.

Η δύναμη του βιβλίου βρίσκεται ακριβώς εκεί. Είναι εύκολο να ταυτιστείς με τους χαρακτήρες, να καταλάβεις τα λάθη, τις αδυναμίες και τα διλήμματά τους, αναρωτώμενος πόσο εύκολο είναι τελικά να συγχωρήσεις όταν πληγωθείς.

Όπως και στο προηγούμενο βιβλίο της, η συγγραφέας καταφέρνει να αποτυπώσει με αμεσότητα και ευαισθησία τις ανθρώπινες σχέσεις, κάνοντας την ιστορία να μοιάζει αληθινή από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Ένα βιβλίο που δεν προσφέρει μόνο μια όμορφη αναγνωστική εμπειρία, αλλά αφήνει και σκέψεις που σε ακολουθούν αφού το κλείσεις.

Το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως έχει μια άκρως διαφορετική γραφή από το πρώτο της, πολύ πιο εξελιγμένη, κάτι που εκτίμησα από τις πρώτες σελίδες του.

Σε αυτό το βιβλίο η κα Ισπόγλου γράφει κυρίως για τη συγχώρεση αλλά μέσα από αυτήν μας μιλάει για τις τοξικές σχέσεις, για την αγάπη του άλλου που μπορεί να διαφέρει από το πώς εμείς αγαπάμε, για τα όνειρα που αξίζει πάντα τα κυνηγάμε επίμονα, για τις σχέσεις, ακόμα και για τα όρια.

Τα βιβλία έχουν διαφορετικό αντίκτυπο σε κάθε αναγνώστη. Ανάλογα με τα βιώματά μας έτσι τα ερμηνεύουμε. Άλλα μας αγγίζουν μπορεί και άλλα όχι. Σε άλλα βρίσκουμε κάποιο νόημα, ενώ σε άλλα όχι.

Σε αυτό το βιβλίο προσωπικά θαύμασα τη Θάλεια, την κεντρική ηρωίδα, που μέσα από κάποιες δυσκολίες που είχε μεγαλώνοντας, μπόρεσε να βρει τη δύναμη και να γίνει μία γυναίκα που πατάει τα πόδια της γερά στη γη και μια επαγγελματίας με πυγμή και θέληση.

Αγάπησα πολύ τη Δανάη που παρά μία απώλεια που βίωσε νωρίς και το νεαρό της ηλικίας, είναι μια σοφή φίλη που στέκεται δίπλα στη Θάλεια επάξια και η βοήθειά της είναι καταλυτική.

Η Θάλεια μεγαλώνει με τη μαμά της από τότε που ο πατέρας της τις εγκατέλειψε. Η σχέση τους είναι υπέροχη καθώς η μαμά είναι πάντα δίπλα στην κόρη, προλαβαίνει τις ανάγκες της, τη φροντίζει και έχει δώσει τη ζωή της όλη για εκείνη. Η Θάλεια είναι επίσης εκεί για τη μαμά, τη νοιάζεται, της αφιερώνει χρόνο σε σημείο που, προσωπικά εμένα, με ξένισε. Και για να μην παρεξηγηθώ, αυτό που με ξένισε ήταν η ένταση του νοιαξίματος, οι επιπτώσεις που επέφεραν στην καθημερινότητά της, το πόσο την επηρέαζε όλο αυτό χωρίς όμως να προβληματίζει την ίδια. Σκεφτόμουν ανά μερικές σελίδες, γιατί είναι τόσο δεμένες; Τι θέλει να μας μεταφέρει η συγγραφέας; Κι αυτό που μας μεταφέρει, εν τέλει, είναι ένα εξαιρετικό μήνυμα.

Με την ιστορία αυτή η συγγραφέας μάς ταξιδεύει στο Βερολίνο και στην Αρχαία Κόρινθο. Οι εικόνες που δημιουργεί είναι υπέροχες και ολοζώντανες. Νοερώς το ταξίδι μας σε αυτά τα μέρη γίνεται τρισδιάστατο.

Μέσα από την ιστορία της Θάλειας μαθαίνουμε κι εμείς πόσο εκπληκτικά αναγκαίο είναι για την ευζωία μας το να επιμένουμε στα όνειρα όταν ειδικά τα πιστεύουμε. Μαθαίνουμε επίσης, μέσα από τις σχέσεις της πρωταγωνίστριας, πόσο σημαντικό είναι να βάζουμε όρια και να μη δινόμαστε σε βαθμό να χαριζόμαστε. Να πιστεύουμε στον εαυτό μας, να τολμάμε, να μπορούμε να βάζουμε τέλος όταν είναι σωστό για να προχωρήσουμε παρακάτω.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Θάλειας κάνει ακόμα πιο δυνατή την ιστορία της. Τη γνωρίζουμε πολύ καλύτερα. Τα συναισθήματά της, τις αδυναμίες και τις δυνάμεις της, τις σκέψεις της. Είναι ένα πολύ μεστό ψυχογράφημα της γυναικείας υπόστασης, όλα αυτά που κατά καιρούς καλούμαστε να σκεφτούμε.

Όλη η ιστορία είναι γήινη, ρεαλιστική και το τέλος κλείνει υπέροχα όλα τα ανοιχτά κεφάλαια της κεντρικής ηρωίδας, αποφεύγοντας κλισέ και αναμενόμενες εξελίξεις.