«Πάντα αγαπούσα και αγαπώ τον τόπο που με γέννησε, με ανέθρεψε, με ενέπνευσε, με διαμόρφωσε. Σε πολλά ποιήματα του βιβλίου τούτου τραγουδώ για την πατρίδα μου, για τις ομορφιές της, για την ιστορία της, για τους θεούς της. Ακολουθώντας τα χνάρια ένδοξων ποιητών, ταπεινός δημιουργός, υμνώ κι εγώ το θαύμα που λέγεται Ελλάδα».
Στάθης Λιώτης

Δυο βρόχινες στάλες πέσανε σ’ άσπρα φτερά περιστεριού.
Κείνο, ενοχλημένο γουργούρισε, τινάχθηκε
και κύλησαν στο χώμα.
Η μάνα γη τις ρούφηξε και φύτρωσε ένας κρίνος.
Τον κρίνο έκοψε ο στρατιώτης, τον μύρισε, μαγεύτηκε
και στον εχθρό τον πρόσφερε.
Τον χάιδεψε, τον φίλησε κι ειρήνεψαν κι οι δύο.