Ο πυρήνας του μύθου της Ψυχοκόρης της Λευκάδας του Λευκαδίτη φιλολόγου και εκπαιδευτικού Κώστα Καλάνη – λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Παναγιώτη Κ. Κατωπόδη (1916-1985)– γραμμένης στην ταραγμένη δεκαετία του 1940, είναι μια ιστορία από τις πολύ γνωστές στη τοπική κοινωνία:

H ιστορία μιας ψυχοκόρης στο αρχοντικό των Λαμπαδαίων, της Φωτεινής, που γίνεται ερωτικό θύμα του γιου του αφεντικού της, εκδιώκεται για τον λόγο αυτό από το σπίτι τους και φέρνει στον κόσμο τον καρπό του αταίριαστου έρωτά της, τη Ρεγγίνα. Η Ρεγγίνα προσπαθεί απεγνωσμένα να πλησιάσει την οικογένεια του πατέρα της, που είναι πλέον βουλευτής, αλλά βρίσκει κλειστές πόρτες και εκδιώκεται ταπεινωτικά. Πριν μπει ακόμα στην εφηβεία, χάνει τη μητέρα της και μένει έρημη σαν καλαμιά στον κάμπο μέσα σε μια σκληρή και αδυσώπητη κοινωνία.

Καταφέρνει να σταθεί στα πόδια της αλλά η ζωή την έχει σημαδέψει: Στο αγροτικό συλλαλητήριο του 1935 ένας από τους τρεις νεκρούς είναι ο αγαπημένος της. Απογοητευμένη επιζητάει καταφύγιο σε αλλεπάλληλους έρωτες και καταλήγει πόρνη.

Είναι ένα βιβλίο που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη. Αυτή η καταιγίδα των παθών δύο γυναικών χωρίς κανένα κοινωνικό στήριγμα, φέρνει κάτι από ένταση τραγωδίας. Με μια γραφή νευρώδη και παθιασμένη ο συγγραφέας εστιάζει με οξύτητα ανελέητη στο χάσμα ανάμεσα σε «άρχοντες» και «πληβείους» και την απάνθρωπη μεταχείριση των δεύτερων από τους πρώτους, την οποία θεωρεί ως την πρωταρχική αιτία, από την οποία πηγάζουν τα ατελείωτα δεινά των ηρωίδων του.