Μια ποιητική διαδρομή μέσα από σώματα, σιωπές και φωνές που αρνήθηκαν να σβήσουν.
Ποιήματα για τις γυναίκες που έμαθαν να σωπαίνουν, για εκείνες που μίλησαν αργά, και για όσες κράτησαν τη μνήμη ζωντανή όταν όλα γύρω ζητούσαν λήθη.
Από το τραύμα του σώματος ως το τραύμα της γης, από τις μνήμες των μανάδων ως τις φωνές της αντίστασης, τα ποιήματα αυτά προσπαθούν να ενώσουν ό,τι έσπασε — να ράψουν τις ιστορίες που έμειναν ανοιχτές μέσα στον χρόνο.
Γιατί η μνήμη δεν είναι μόνο πόνος.
Είναι και σπόρος.
Και κάθε φωνή που αρνείται να σωπάσει, είναι μια ραφή που κρατά τον κόσμο να μην σκιστεί ξανά.