Το βιβλίο αυτό εξετάζει τη συμβολική και λογοτεχνική σχέση ανάμεσα στο μυθιστόρημα “Το Γεφύρι του Δρίνου του Ίβο Άντριτς” και το δημοτικό τραγούδι Το Γεφύρι της Άρτας. Και στα δύο αυτά έργα το γεφύρι λειτουργεί ως κεντρικό σύμβολο ιστορικής μνήμης και συλλογικής εμπειρίας. Στον Άντριτς, το γεφύρι του Δρίνου αποτελεί άξονα αφήγησης της ιστορικής συνέχειας και των κοινωνικών μετασχηματισμών στα Βαλκάνια. Στο γεφύρι της Άρτας, η αφήγηση εστιάζει στον μύθο της ανθρώπινης θυσίας, μιας γυναίκας, ως προϋπόθεση για τη στερέωση του έργου. Παρά τις διαφορές τους ως προς το είδος και το ύφος και τα δύο κείμενα αναδεικνύουν τα ιδιαίτερα στοιχεία των δύο γεφυριών. Το γεφύρι συνδέει τον άνθρωπο με τον χρόνο και τον χώρο, τη ζωή με το θάνατο, το χθες με το σήμερα, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει τις κοινωνικές και ηθικές συγκρούσεις. Μέσα από μια ιστορική και λαϊκή οπτική προβάλλεται η έννοια της συλλογικής μοίρας. Η συγκριτική προσέγγιση φωτίζει κοινά μοτίβα της βαλκανικής πολιτισμικής παράδοσης μιας και τα Βαλκάνια όπως και τα γεφύρια τους, οι ποταμοί τους, οι δημιουργοί τους, πιο πολύ μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν! Οι ιστορίες των γεφυριών, οι μύθοι τους και οι θρύλοι τους συνεχίζουν να πλέουν επάνω στα νερά των ποταμών τους που άλλες φορές είναι ήρεμα κι άλλες αγριεμένα και για όσα αφηγείται το νερό, για όσα ήρθαν και όσα θα ‘ρθουν στο νερό γραμμένα.