Παίρνοντας το κάθε έργο χώρια, θα θεωρήσουμε πως το έργο αυτό δεν υπάρχει, δεν γράφτηκε ποτέ. Εμείς, εγώ κι εσείς οι αναγνώστες, είμαστε οι συγγραφείς που αναλαμβάνουμε εξαρχής να γράψουμε μία φαρσοκωμωδία για κάποιον συγκεκριμένο θίασο, αρχής γενομένης με τη γενεσιουργό ιδέα, την πυρηνική σύλληψη του κάθε έργου, χωριστά. Και πώς είμαστε σίγουροι ότι η κεντρική ιδέα, η ιδέα που γέννησε δραματουργικά το κάθε έργο είναι αυτή που εντοπίζουμε; Δεν είμαστε! Το αντιλαμβανόμαστε εμπειρικά επιθεωρώντας όλο το κείμενο εκ των υστέρων και ζυγίζοντάς το. Δεν παύει όμως να είναι μια αυθαίρετη τοποθέτηση, μιας και οι συγγραφείς, της παλιάς γενιάς τουλάχιστον, δεν μπορούν πλέον να μας το επαληθεύσουν ή να το διαψεύσουν. Ωστόσο, ένα είναι το σίγουρο: από κάποια ιδέα ξεκίνησαν και δημιουργήθηκε έργο.