Παρά τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου, ο ιουδαϊσμός δεν ήταν έθνος. Η αποστολή της οικοδόμησης του έθνους ανατέθηκε στον IDF που δεν ήταν ποτέ ένας απλός στρατός. Έγινε ο φορέας ταυτότητας που μετάλλαξε τον λαό της Βίβλου σε λαό του όπλου, ένα ριζοσπαστικό εργαλείο μετασχηματισμού του παλαιού εβραίου της Διασποράς και των γκέτο σε ένοπλο σιωνιστή πιονέρο, ένας μοχλός που μετέτρεψε την ήπια αγροτική οικονομία της Παλαιστίνης σε πανίσχυρη πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ.
Ο IDF αντικατέστησε στη συνείδηση των Ισραηλινών την παντοδύναμη βιβλική θεότητα –τον Κύριο των Δυνάμεων– κηρύττοντας την ατέρμονη βία ως μοναδικό τρόπο επιβίωσης. Σε αυτά τα θεμέλια χτίστηκε η Νέα (Σιωνιστική) Ιερουσαλήμ, υποσχόμενη την ασφάλεια για τον περιούσιο λαό σε μια γη ιδανικά χωρίς γκογίμ. Αντ’ αυτού οικοδόμησε τη μοναδική χώρα στον κόσμο όπου οι εβραίοι ζουν σε θανάσιμο κίνδυνο επειδή είναι εβραίοι (και επειδή μεταμορφώθηκαν μαζικά σε αποικιοκράτες, μιλιταριστές, κατακτητές και ρατσιστές).