Οι Γυναίκες είναι ο ύστατος αποχαιρετισμός του Eduardo Galeano στους αναγνώστες του, αποχαιρετισμός εσπευσμένος, μιας και ο ίδιος δεν πρόλαβε να δει τυπωμένο το βιβλίο του πριν φύγει από τη ζωή. Πρόλαβε τουλάχιστον να ετοιμάσει αυτή την ανθολογία-φόρο τιμής στη γυναίκα, που είχε τόσο κεντρική θέση στη σκέψη, στο έργο και στη ζωή του εν γένει.
Εκατόν πενήντα γυναικείες μορφές εμφανίζονται σε αυτή τη συλλογή πορτρέτων, ανάμεσά τους η Φρίντα Κάλο, η Έμιλι Ντίκινσον, η Μαρί Κιουρί, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αλλά και άλλες, άγνωστες. Αντάρτισσες, μάγισσες, αγίες που το όνομά τους έχει ξεχαστεί, πόρνες της Αργεντινής που αρνήθηκαν να υποκύψουν στους στρατιώτες.
Με τη χαρακτηριστική του ποιητική πρόζα, μιλάει για γυναίκες που άφησαν το δικό τους στίγμα στην ιστορία, ανασύρει από τη λήθη συλλογικά κατορθώματα γυναικών, μιλάει για τις ρίζες του μισογυνισμού, για γυναίκες που αψήφησαν την κυρίαρχη αντρική ερμηνεία της πραγματικότητας. Αφηγείται τις ιστορίες τους για να μην αφήσουμε τη μνήμη να πεθάνει, καθώς μέσω της μνήμης οικοδομείται το μέλλον.

«Δεν υπάρχει πολιτισμική παράδοση που να μη δικαιολογεί στους άντρες το μονοπώλιο των όπλων και του λόγου, δεν υπάρχει λαϊκή παράδοση που να μην αντιμετωπίζει με περιφρόνηση τη γυναίκα ή να μην την καταγγέλλει ως επικίνδυνη» λέει ο Eduardo Galeano, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και όλες τις αντιστάσεις που έχουν αναπτυχθεί απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, καλώντας μας έτσι να ξαναδιαβάσουμε αλλιώς όλη την ιστορία που ξέρουμε μέχρι τώρα.
Από τον πρόλογο του Κώστα Αθανασίου