Η ποιητική συλλογή «Στα καφενεία του καιρού» της Αφροδίτη Κοΐδου είναι ένα τρυφερό και βαθιά ανθρώπινο ταξίδι μέσα από μικρές στιγμές καθημερινότητας, μνήμης και περιπλάνησης. Με φόντο καφενεία, σταθμούς, λιμάνια και τόπους πραγματικούς ή συμβολικούς, τα ποιήματα συναντούν ανθρώπους μοναχικούς, ερωτευμένους, ταξιδιώτες και ονειροπόλους, φωτίζοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη νοσταλγία, την απώλεια, τη φιλία και την ελπίδα. Με λόγο λιτό, στοχαστικό και γεμάτο εικόνες, η ποιήτρια μετατρέπει τον καφέ, τη σιωπή, τη μουσική και τις τυχαίες συναντήσεις σε αφορμές υπαρξιακής αναζήτησης, συνθέτοντας μια ατμοσφαιρική ποιητική διαδρομή όπου ο χρόνος, οι αναμνήσεις και οι άνθρωποι αφήνουν το διακριτικό αλλά ανεξίτηλο αποτύπωμά τους. Στα καφενεία του ουρανού Στα καφενεία τ’ ουρανού μοναχογιοί κι αγγέλοι ξαγρυπνάνε. Πίνουν τ’ αθάνατο νερό και δεν μιλούν μόνο σιωπούν και κρυφακούν τ’ ανθρώπινα. Στα καφενεία της ζωής οι πεπτωκότες άγγελοι παλεύουν ν’ ανεβούνε στον Παράδεισο. Αλλοίμονο σ’ αυτούς που έξω απ’ το τζάμι μείναν να κοιτάνε.