«Μεγάλωσα στην οδό Ονείρων. Μόνο που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα όνειρά μου ήταν πάντα τσακισμένα. Ο πατέρας μου μας εγκατέλειψε για μία άλλη γυναίκα και η μάνα μου δεν ξεπέρασε ποτέ τον χωρισμό τους. Ούτε κι εγώ. Αυτό που έμαθα με πολύ σκληρό τρόπο είναι ότι η αγάπη πληγώνει. Για αυτό και δεν εμπιστεύτηκα ποτέ κανέναν.

Όταν ο Λευτέρης με κοίταξε για πρώτη φορά, ένιωσα ένα πρωτόγνωρο σκίρτημα στην καρδιά, μα ήταν το αγόρι της Μαργαρίτας, καρπός απαγορευμένος. Κι όμως… έγινα αυτό που ποτέ δεν ήθελα. Η άλλη γυναίκα… Κι ας μην έφταιγα εγώ, κι ας ζούσα μες στο ψέμα. Νομίζω πως βαθιά μέσα μου ήξερα. Πλήγωσα και πληγώθηκα βαθιά, και όταν αποφάσισα να δω κατάματα τα λάθη μου, η ζωή με τιμώρησε για όλα όσα άθελά μου έπραξα.

Ευτυχώς, δεν σταμάτησα να ελπίζω, δεν σταμάτησα να ζω. Έκανα όλα όσα ήθελα, πάνω από όλα για μένα. Χωρίς, όμως, ποτέ να ξεχνάω τους ανθρώπους που αγαπώ. Και ίσως αυτή να ήταν και η δικαίωσή μου. Γιατί οι άνθρωποι που αγαπιούνται βρίσκουν πάντα τρόπο να ξανασυναντηθούν, ακόμα και αν οι δρόμοι τους χωρίσουν.

Βρίσκομαι πάλι στην οδό Ονείρων. Αυτή τη φορά κοιτάω το όνειρό μου κατάματα. Δεν είναι πια εφιάλτης…»