Η αλληλεπίδραση των ανθρώπων αλλάζει τα συναισθήματα. …Χαίρομαι πολύ, που ανταμώσαμε πάλι σήμερα! Όπως σου είπα το δικό μου καταφύγιο είναι η θάλασσα. Όταν πρωτοδιορίστηκα στις Κυκλάδες καθώς ήμουν μόνη, ειδικά την πρώτη χρονιά, κατέβαινα στην αμμουδιά και έμενα για ώρες πότε περπατώντας, πότε κολυμπώντας κι αυτό επιδρούσε ευεργετικά στην ψυχολογία μου. Η θάλασσα είναι σαν τη ζωή. Η δύναμη του νερού της λειαίνει τα βότσαλα, τα μετασχηματίζει. Θρυμματίζει τις βραχώδεις ακτές και τις μετατρέπει σε άμμο. Το ίδιο κάνει και η ζωή μέρα τη μέρα, μήνα τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο, μας αλλάζει, μας μετασχηματίζει, τόσο στο σώμα, όσο στον νου και στην ψυχή! Με το αέναο τραγούδι της με μαγεύει και με κάνει να ταξιδεύω μακριά από τις δυσκολίες. Η θάλασσα είναι το γιατρικό μου! …Συμπληρώθηκαν δύο μήνες από εκείνη την Κυριακή του Μάρτη που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά και έκτοτε με εξαίρεση μια Κυριακή συναντιόμαστε συνέχεια, συζητάμε, γευματίζουμε παρέα και απολαμβάνουμε στιγμές. Σήμερα δίσταζα να έρθω γιατί ίσως να μην είμαι καλή παρέα. – Έκανες πολύ καλά που επέλεξες να συναντηθούμε, πρώτον γιατί θα μου έλειπες και δεύτερον θα ανησυχούσα. Καλόμαθα με την παρουσία σου, τον λόγο σου, την ομορφιά σου! Όταν δεν είμαστε μαζί, κάτι μου λείπει! – Πριν γνωριστούμε το γαλάζιο της θάλασσας με γαλήνευε. Από τη στιγμή που γνωριστήκαμε, που έχουμε δημιουργήσει αυτή την υπέροχη σχέση, το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας δε μου αρκεί! Ποιος να μου το ’λεγε πως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο! Ίσως να σου φανεί υπερβολικό αυτό που θα σου εκμυστηρευτώ, αλλά είναι αληθινό: Αν δεν είσαι μαζί μου, δε θέλω να πάω στη θάλασσα. Εσύ είσαι η θάλασσά μου πια, εσύ το ακρογιάλι μου!