Πόλεμος, βιασμός, ψυχή, σώμα, αγάπη. Υπομονή, θάρρος, προσμονή, εκδίκηση και μίσος. Όλες αυτές οι έννοιες αντιπαλεύουν στο παρόν μυθιστόρημα. Άλλες φέρνουν απόγνωση και απελπισία, τυραννούν και σκοτώνουν, ενώ άλλες γεννούν ελπίδες, αναπτερώνουν το ηθικό για πάλη και αγώνα μέχρι τέλους. Γυναίκες ξένες, ανυπεράσπιστες, χαμένες στο πουθενά, ψάχνουν στήριγμα να κρατηθούν. Άλλες πέφτουν στο βούρκο και χάνονται, ενώ άλλες στέκουν όρθιες και διεκδικούν ένα κομμάτι ευτυχίας. Ζητούν μια θέση στον ήλιο, ύστερα από την καταχνιά και τη μαυρίλα που γεύτηκαν βαθιά στην ψυχή τους κάποια στιγμή της ζωής. Μια βιαστική απόφαση, γεννημένη από απόγνωση και φόβο, θα καταλήξει σε βαθιά μαρτυρική πορεία. Η δικαίωση ήρθε, αλλά άργησε πολύ. Ήρθε όταν η καρδιά, ματωμένη, δεν μπόρεσε να αντέξει. Πέταξε μαζί με την ψυχή και ίσως ξαναγύρισε εκεί όπου το κορμί σπαρταρούσε μισοπεθαμένο, κοντά στον κορμό της λεπτόκορμης μηλιάς.