Κάποιος του οποίου το όνειρο δεν διαφέρει από την πραγματικότητα, κάποια που όσο περπατά χάνει τον δρόμο της επιστροφής, σπίτια που εξαφανίζονται κι άλλα που βρίσκονται στη θέση τους, γονείς που μοιάζει να μην γερνάνε ποτέ πλάι σε παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ, περιηγήσεις σε πόλεις στις οποίες ο ορθολογισμός βασιλεύει όσο το φυσικό περιβάλλον τελεί υπό εξαφάνιση. Οι άντρες και οι γυναίκες των σύντομων αυτών αφηγήσεων κυνηγούν την ευτυχία σε θεματικά πάρκα ή επιδίδονται σε κοπιώδεις προσπάθειες ανόρθωσης στην απόπειρά τους να βρουν μια θέση σ’ ένα σύμπαν ανάποδο στο οποίο οι δυστοπίες έχουν μετατραπεί σε κοινό τόπο, καθιστώντας το παράδοξο ως την πιο αξιόπιστη μονάδα μέτρησης και ανίχνευσης της πραγματικότητας. Παράλληλα, μια αναπάντεχη αφανής ηρωίδα, η Καρδιά, ανοίγει επιτέλους τα φτερά της και βγαίνει έξω απ’ το στήθος. Έχοντας για όχημα το ανοίκειο, οι Σημειώσεις αυτές είναι το χρονικό καταγραφής μιας ατέρμονης περιπλάνησης σ’ έναν κόσμο στον οποίο είμαστε φύσει εξόριστοι.