Οι άνθρωποι δεν είναι τσαγιέρες.
Σπάζουν ξαφνικά, χωρίς πρώτα να ραγίσουν.
Ενώ περπατάς δίπλα τους στο πεζοδρόμιο
πέφτουν σε στρογγυλή τρύπα κι εξαφανίζονται
ή όταν κάνεις τραμπάλα μαζί τους
εξακοντίζονται ψηλά στον ουρανό
κι αντί για κάποιο σημείωμα
σου πετούν χαρταετό.
Το ένα πρωί τρων κουλουράκια
σε φιλούν στο μάγουλο
φεύγουν για τη δουλειά
δεν ανοίγουν όμως την εξώπορτα
αλλά μια άγνωστη πόρτα στο πίσω μέρος της ντουλάπας
που βλέπει σε γκρεμό.
Στο τέλος δεν ξέρεις
αν οι φωτογραφίες στα άλμπουμ απεικονίζουν το δικό τους πρόσωπο
ή κάποιου ξένου κασκαντέρ που πληρώθηκε
να τους αντικαταστήσει στις επικίνδυνες στροφές.
Οι άνθρωποι δεν είναι πορσελάνινα φλιτζάνια
δεν αντέχουν το καυτό τσάι
θρυμματίζονται αθόρυβα.
Οι άνθρωποι πάντα σε ξαφνιάζουν.
Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα μείνει το σερβίτσιο σου λειψό.