Σε μια εποχή όπου οι σχέσεις δοκιμάζονται και η έννοια της οικογένειας αλλάζει ραγδαία, το βιβλίο αυτό επιχειρεί να φωτίσει το πιο ευαίσθητο κομμάτι αυτής της πραγματικότητας: την ψυχή του παιδιού που μεγαλώνει «σε δύο σπίτια».
Με ευαισθησία, προσωπικές μαρτυρίες και επιστημονικά δεδομένα, ο συγγραφέας καταγράφει τις συνέπειες του χωρισμού όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους ίδιους τους γονείς που παλεύουν να ξαναβρούν ισορροπία και ρόλο στη νέα τους ζωή.
Δεν είναι καταγγελία ούτε απολογία· είναι μια ειλικρινής παρατήρηση πάνω στην αγάπη, τη φθορά και την ευθύνη. Θίγει ζητήματα όπως η επικοινωνία, οι νέες μορφές οικογένειας, οι ρόλοι των γονιών και οι συναισθηματικές μεταπτώσεις μετά το διαζύγιο.
Πάνω απ’ όλα όμως είναι ένα βιβλίο για την ελπίδα, για την πίστη πως, ακόμη κι όταν η οικογένεια αλλάζει μορφή, η αγάπη μπορεί να μείνει ακέραιη, αρκεί να υπάρχει παρουσία, κατανόηση και σεβασμός. Ένα έργο που μιλά με αλήθεια, απευθυνόμενο σε γονείς, παιδιά και όλους όσοι πιστεύουν πως η αγάπη δεν τελειώνει με τον χωρισμό, απλώς αλλάζει τρόπο έκφρασης.