Ἡ υἱοθεσία τῆς κόρης μας, ὅπως τὴ βιώσαμε καὶ οἱ τρεῖς, ὅπως τὴ ζοῦμε τώρα, μέσα ἀπ’ τὸ δικό μου πρίσμα. Κυρίως ὅμως ἡ μητρότητα, ὡς μιὰ ἐμπειρία τόσο κοινὴ ὅσο καὶ συγκλονιστική, ὡς μιὰ ἀποκαλυπτικὴ διαδικασία μετατόπισης.

Ἡ ἀναμονή, ἡ συνάντηση καὶ ἡ κοινή μας ζωή, ὅπως θὰ ἤθελα νὰ τὰ διηγηθῶ στὴν τρίχρονη αὐτὴ τὴ στιγμὴ κόρη μου, ὅπως θὰ ἤθελα νὰ τὰ γνωρίζει, ὅπως συνέβησαν καὶ συμβαίνουν.

Καὶ πῶς νὰ ἀγαπάει κανείς; Καὶ πῶς νὰ πιστεύει; Μὲ λόγια; Μὲ πράξεις; Ἄκου ἕνα παραμυθάκι ποὺ κι ἐμένα μοῦ τὸ εἶπαν. Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρό, ἔμεναν σὲ μιὰ πολυκατοικία τρία καλά, νεαρὰ ἀγόρια. Ὁ καθένας μποροῦσε ἀπὸ τὴ βεράντα τοῦ σπιτιοῦ του νὰ δεῖ τὸ ἀπέναντι σπίτι, ὅπου κατοικοῦσε μιὰ γλυκιὰ κοπέλα, μὲ σγουρὰ μαλλιὰ καὶ κερασένιο χαμόγελο. Τὴν ἀγαποῦσαν καὶ οἱ τρεῖς. Ὁ πρῶτος τὴ σκεφτόταν κάθε μέρα καὶ καμμιὰ φορᾶ τὴν κοιτοῦσε πίσω ἀπ’ τὴν κουρτίνα, προσπαθῶντας αὐτὴ νὰ μὴν τὸν δεῖ. Ὁ δεύτερος ἔβγαινε στὴ βεράντα του, τῆς χαμογελοῦσε καὶ καμμιὰ φορᾶ τὴ χαιρετοῦσε ὑψώνοντας τὸ χέρι. Ὁ τρίτος τῆς φώναζε «καλημέρα» ἀπὸ τὴ δική του βεράντα, πήγαινε κι ἔψαχνε τὸ ὄνομά της στὰ κουδούνια τῆς πολυκατοικίας της ἢ περίμενε ἐκεῖ, μήπως τὴ συναντήσει. Ποιὸς τὴν ἀγαποῦσε περισσότερο; Ποιὸς τὴν ἀγαποῦσε καλύτερα; Ποιὸς μπορεῖ νὰ μᾶς πεῖ;

Πρόσεχε κορούλα μου τὶς πρίζες, τὴ ζήλια, τὰ αἰχμηρὰ ἀντικείμενα, τὶς πληροφορίες, αὐτοὺς ποὺ γράφουν τὴν αὐτοβιογραφία τους, τὰ μάτια τῆς κουζίνας, τοὺς εὐθυνόφοβους, τὰ γρήγορα κι εὔκολα, αὐτοὺς ποὺ θὰ κηδευτοῦν δημοσίᾳ δαπάνῃ, τὰ σπασμένα γυαλιά, αὐτοὺς ποὺ ἐπιμένουν ὅτι θέλουν τὸ καλό σου, τὶς μόδες, τοὺς εὐεργέτες καὶ τοὺς εὐεργετημένους σου, τὶς ὁμάδες, αὐτοὺς ποὺ κάνουν καριέρα τὴν ἀδυναμία τους, τὰ βράχια, αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ εἶναι πάντα «ὁ ἐαυτός τους», τὰ κομπλιμέντα, τὰ τετράποδα καὶ δίποδα φοβισμένα ζῶα, τὶς τσουκνίδες, αὐτοὺς ποὺ ἀπαντοῦν: «ὅλα εἶναι σχετικά», αὐτοὺς ποὺ σοῦ λένε τὸ ψέμα κοιτῶντας σὲ στὰ μάτια, τὰ ἀγκάθια, αὐτοὺς ποὺ δὲν κοκκινίζουν ποτέ.

Ἐλισάβετ Διονυσίου

φιλόλογος-ζωγράφος