«Θα ζήσετε, αδερφή, αυτό που ζω. Όπως το ζω. Όπως μου συνέβη. Και δεν έχω κανέναν λόγο να το κρύψω. Από κανέναν. Είναι κακό που αγαπώ μία γυναίκα; Που αγαπώ τη Βενετία πιο πολύ από τον εαυτό μου; Που με κάνει να νιώθω εγώ; Πάρ’ το απόφαση! Ερωτεύτηκα μία γυναίκα. Και πιο συγκεκριμένα, μια συμφοιτήτριά μου, που ούτε είχε κατά νου και αυτή πως θα της συνέβαινε κάτι τέτοιο. Η Βενετία είναι ο άνθρωπός μου. Με αυτήν ονειρεύομαι, με αυτήν ολοκληρώνομαι. Εσύ κάνεις αυτό που θέλεις. Είσαι με τον Παναγιώτη και παίζετε μπάσκετ, πάτε στη Γυμναστική Ακαδημία, βλέπετε αγώνες, κάνετε τις προπονήσεις σας. Σου έκανα ποτέ κουμάντο; Σου όρισα εγώ τι είναι φυσιολογικό; Έτσι είμαι. Έτσι βγήκε από μέσα μου. Έτσι. Εντελώς φυσιολογικά. Όπως σου βγήκε εσένα η αγάπη σου για τον Παναγιώτη».
«Αδερφή, σύνελθε! Δεν είναι το ίδιο. Η ομοφυλοφιλία είναι μη αποδεκτή από την κοινωνία μας. Θα δυστυχήσεις. Θα δυσκολευτείς, μ’ ακούς;»
«Θα δυστυχήσω, αν γίνω κάτι που δεν είμαι. Αν προσποιηθώ πως είμαι κάτι άλλο. Θα καταντήσω σαν αυτούς και αυτές που κρύβονται από τον εαυτό τους και τους άλλους. Που καταλήγουν κακοί και συμπλεγματικοί για τη ζωή που θα ήθελαν, αλλά δεν έζησαν. Δεν τους βλέπεις γύρω σου; Αιχμάλωτοι της ανάγκης και του συμφέροντος. Όχι! Θα μείνω ελεύθερη και θα στηρίζω την επιλογή μου. Αν χρειαστεί, θα φύγω μαζί της. Το έχουμε κανονίσει, άλλωστε!»