Τι είναι άραγε αυτό που στοιχειώνει τους ήρωες τούτων των ιστοριών της Αμπάρο Ντάβιλα; Κάποιο τέρας, μια αόρατη, απειλητική παρουσία; Ή μήπως η μοναξιά που επιβάλλει η σιωπηρή καταπίεση, η βία που φωλιάζει στην καθημερινότητα, όταν αυτή μετατρέπεται σε φυλακή κάτω από το ασφυκτικό βάρος των κοινωνικών απαιτήσεων; Η συγγραφέας οικοδομεί έναν κόσμο όπου το ανοίκειο, το φρικιαστικό, ακόμα και το υπερβατικό, συνυπάρχουν αξεδιάλυτα με το καθημερινό. Οι ιστορίες της μιλούν για τον φόβο, την απομόνωση, την τρέλα, αλλά και για τις αόρατες μορφές καταδυνάστευσης που διαμορφώνουν τη ζωή του μέσου ανθρώπου, προσδίδοντας έτσι στο φανταστικό είδος μια ξεχωριστή, έντονα υπαρξιακή και κοινωνική χροιά.
Η Ντάβιλα, σε τούτη την πρώτη συλλογή διηγημάτων της (1959), δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, μας καλεί να κοιτάξουμε κατάματα εκείνο που συνήθως αποφεύγουμε να δούμε: τις σκιές που βαδίζουν δίπλα μας, και κυρίως μέσα μας.
*******************************
Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τον καθρέφτη. Τώρα ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι κάτι θα αναδυόταν μέσα από αυτό το κενό, από αυτό το τίποτα, δεν ξέρω τι, κάτι όμως που τη θέα του ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος θα μπορούσε να αντέξει…