Το Μέγαρο, παλικάρι μου, έχει ιδιοκτήτες. Και δεν εννοώ εμάς, που έχουμε ένα διαμέρισμα στο όνομά μας. Εννοώ αυτούς που το θεωρούν όλο δικό τους.
Και δεν θα αφήσουν εύκολα κάτι που θεωρούν δικό τους να τους φύγει απ’ τα χέρια.

Η μόνη ιδιοκτησία που αποδεχόταν ως τότε ο Δημοσθένης Καλλής ήταν το ποδήλατό του. Όταν κληρονομεί έναν μικρό χώρο σε ένα μεγακτίριο γραφείων και καταστημάτων, αναγκάζεται να μεταφερθεί εκεί.
Σύντομα διαπιστώνει ότι δύο μεγαλοϊδιοκτήτες έχουν απλώσει την επιρροή τους σχεδόν σε κάθε πλευρά της ζωής του κτιρίου. Οι υπόλοιποι δυσανασχετούν, διαμαρτύρονται, αλλά συμβιβάζονται. Ο Δημοσθένης δεν μπορεί. Κάθε νέο περιστατικό τον απομακρύνει από την ασφάλεια της διαπίστωσης και τον σπρώχνει προς την απόφαση να δράσει. Ο τρόπος που διοικείται το Μέγαρο πρέπει να αλλάξει ριζικά.
Πόσοι είναι, όμως, πρόθυμοι να στηρίξουν μια τέτοια αλλαγή;