Το βιβλίο προσεγγίζει τη μορφή του πρώτου Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας μέσα από ένα πρωτότυπο επιστημονικό πρίσμα: διερευνά την αφηγηματική συγκρότηση του έργου του με σκοπό ή στο πλαίσιο της ανάδειξης του δικαίου ως αφηγηματικής πρακτικής.

Στο πρώτο μέρος, αναλύεται η θεωρητική στροφή της νομικής επιστήμης προς τη λογοτεχνία, με έμφαση στα χαρακτηριστικά του δικαιικού λόγου και του λόγου της λογοτεχνικής γραφής. Μέσα από την αντιπαράθεση και σύνθεση των δύο μορφών λόγου και την ανάλυση των όρων και των τρόπων γραφής τους, οδηγεί τον αναγνώστη να κατανοήσει το δίκαιο ως αφηγηματική πρακτική, προσφέροντας νέες προοπτικές για τη βελτιστοποίηση των νομικών κειμένων και την ενίσχυση της επικοινωνιακής τους στρατηγικής, αναδεικνύοντας με τον τρόπο αυτό την ανθρωποκεντρική διάσταση του δικαίου.

Το δεύτερο μέρος εστιάζει στην «αφηγηματική προσωπικότητα» του Στασινόπουλου, ανασυνθέτοντας το ενιαίο πνευματικό ίχνος του έργου του. Η συγγραφέας αναλύει σημείο-σημείο πώς η λογοτεχνική ευαισθησία του δημιουργού λειτούργησε ως εργαλείο αναστοχασμού πάνω στην τραγικότητα της απονομής της δικαιοσύνης, φωτίζοντας τις αθέατες πτυχές της δικαστικής συνείδησης.