Η Emily Dickinson έγραψε για όσα μένουν συνήθως ανείπωτα: Για τον χρόνο και την απώλεια. Για την ελπίδα και τη μοναξιά. Για τη φύση και την καθημερινή ζωή. Για τη στιγμή που κάτι αλλάζει μέσα μας χωρίς να μπορούμε να το εξηγήσουμε. Με λίγες λέξεις και χωρίς βεβαιότητες δημιούργησε μια ποίηση που παραμένει σύγχρονη και ανοιχτή σε νέες αναγνώσεις. Η ανθολογία αυτή συγκεντρώνει τριάντα ποιήματα που διατρέχουν βασικούς άξονες του έργου της και επιχειρεί να διατηρήσει τον ρυθμό, την καθαρότητα και τη σιωπή της γραφής της· τριάντα ποιήματα που μοιάζουν με μικρές συνομιλίες με τον κόσμο και με τον εαυτό μας. **** Μου αρέσει μια όψη Αγωνίας,


Βιογραφικά σημειώματα συντελεστών Γιατί ξέρω πως είναι αληθινή –
 Οι άνθρωποι δεν προσποιούνται Σπασμούς,
 Ούτε μιμούνται τον Τρόμο –
 Τα Μάτια θαμπώνουν μια φορά – κι αυτό είναι ο Θάνατος –
 Αδύνατο να υποκριθεί κανείς
 Τις Σιαγόνες πάνω στο Μέτωπο
 Που υφαίνει η ταπεινή Οδύνη – (Ποίημα από τη συλλογή)