Σύνδεση Τώρα Σύνδεση στη Βιβλιοθήκη μου   ·   Όλες οι Βιβλιοθήκες στο Bookia
Τι είναι το Bookia;   ·   Blog   ·                     ·   Επικοινωνία  
BookiaTV!
Πως γράφω κριτική; Είμαι Συγγραφέας Είμαι Εκδότης Είμαι Βιβλιοπώλης Live streaming / Video
Όλα τα μηνύματα
  1. χαρά δελλή

    27/11/2018 15:43

    Έψαχνα κάτι διαφορετικό και με κέρδισε από το εξώφυλλο… Το οπισθόφυλλο, απλά με επιβεβαίωσε… Γιατί ο έρωτας δε θέλει πολλά. Μόνο λίγο χώρο και θα βρει το δρόμο του. Ακόμα κι όταν είναι έγκλειστος στους τοίχους ενός άσυλου ανιάτων, σε μελανές εποχές…

    Η Αίθουσα χορούΥπέροχη η γραφή της Anna Hope. Σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες διαμονής/εγκλεισμού/κράτησης (επιλέξτε εσείς την πιο ορθή λέξη) στο άσυλο Σάρστον, σε ανθρώπους που μάλλον στερούνται αρκετά πράγματα με κυριότερο την ελευθερία, αλλά στους οποίους αξίζουν τα ευγενή αισθήματα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας, ακόμα και του ανιδιοτελούς έρωτα. Ίσως σε τέτοιες καταστάσεις που η αθωότητα είναι περισσότερη, ανθίζει ακόμη ευκολότερα όποιο αγνό συναίσθημα κρύβει ο άνθρωπος στην ψυχή του.

     

    Μια σπαρακτική, ευαίσθητη, συγκινητική ερωτική ιστορία, ποτισμένη με πόνο και ύπουλη βία… Η Χόουπ αναπτύσσει το θέμα και τους χαρακτήρες της με τη φροντίδα ενός ιδιαιτέρους σχολαστικού ψυχαναλυτή, θίγοντας δεξιοτεχνικά και με σεβασμό τις αντιλήψεις της εποχής για την παράνοια, κερδίζοντας και τον πιο σκληρό αναγνώστη…

    Όταν οι επικίνδυνες σχέσεις μπλέκονται με την κοινωνική κριτική και το μυστήριο!

    Η Αίθουσα χορούΠαρακολουθούμε την μάχη καλού-κακού για το αν οι ασθενείς είναι παράφρονες ή φυσιολογικοί άνθρωποι, που η κοινωνία έχει παραγκωνίσει γιατί δε συμπεριφέρονται με τον τρόπο που εκείνη απαιτεί.

    Ένα κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα σε ένα μαγευτικό σκηνικό…

    Η Αίθουσα χορούΕυτυχώς, η ψυχική ανάταση και η “συμμόρφωση” επιτυγχάνονται με απλά πράγματα, όπως η μουσική, ο έρωτας, ο χορός σε μια αίθουσα χορού…

    Ένα βιβλίο για το πώς η κοινωνία περιθωριοποιεί τα πιο ελευθέρα στοιχεία της, για την αυταρχική στάση της εξουσίας απέναντι σε όποιον προσπαθεί να αντισταθεί και να σηκώσει κεφάλι.

    Μια ανάγλυφη εικόνα διανοητικά και ψυχικά υγιών ανθρώπων σε εγκλεισμό. Ο αναγνώστης μεταφέρεται μέσα στο άσυλο, στην πνιγηρή υγρασία, στην κλεισούρα, στην κτηνώδη πραγματικότητα εντός των τειχών…

    Τζον και Έλλα

    Ο μελαγχολικός Ιρλανδός και η τελευταία υστερική;/βίαιη;/πνευματικά ασταθής; (δική σας επιλογή) εισαγωγή του ασύλου.

    Η Αίθουσα χορούΕκπροσωπούν την ελευθερία της σκέψης και το αγωνιστικό πνεύμα απέναντι στο απολυταρχικό σύστημα της εξουσίας του ασύλου.

    Παίρνουν δύναμη ο ένας από τον άλλο, ονειρεύονται, δε διστάζουν να συνεχίσουν να υπομένουν την στέρησ

    Η αίθουσα χορού Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  2. χαρά δελλή

    27/11/2018 15:43

    Έψαχνα κάτι διαφορετικό και με κέρδισε από το εξώφυλλο… Το οπισθόφυλλο, απλά με επιβεβαίωσε… Γιατί ο έρωτας δε θέλει πολλά. Μόνο λίγο χώρο και θα βρει το δρόμο του. Ακόμα κι όταν είναι έγκλειστος στους τοίχους ενός άσυλου ανιάτων, σε μελανές εποχές…

    Η Αίθουσα χορούΥπέροχη η γραφή της Anna Hope. Σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες διαμονής/εγκλεισμού/κράτησης (επιλέξτε εσείς την πιο ορθή λέξη) στο άσυλο Σάρστον, σε ανθρώπους που μάλλον στερούνται αρκετά πράγματα με κυριότερο την ελευθερία, αλλά στους οποίους αξίζουν τα ευγενή αισθήματα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας, ακόμα και του ανιδιοτελούς έρωτα. Ίσως σε τέτοιες καταστάσεις που η αθωότητα είναι περισσότερη, ανθίζει ακόμη ευκολότερα όποιο αγνό συναίσθημα κρύβει ο άνθρωπος στην ψυχή του.

     

    Μια σπαρακτική, ευαίσθητη, συγκινητική ερωτική ιστορία, ποτισμένη με πόνο και ύπουλη βία… Η Χόουπ αναπτύσσει το θέμα και τους χαρακτήρες της με τη φροντίδα ενός ιδιαιτέρους σχολαστικού ψυχαναλυτή, θίγοντας δεξιοτεχνικά και με σεβασμό τις αντιλήψεις της εποχής για την παράνοια, κερδίζοντας και τον πιο σκληρό αναγνώστη…

    Όταν οι επικίνδυνες σχέσεις μπλέκονται με την κοινωνική κριτική και το μυστήριο!

    Η Αίθουσα χορούΠαρακολουθούμε την μάχη καλού-κακού για το αν οι ασθενείς είναι παράφρονες ή φυσιολογικοί άνθρωποι, που η κοινωνία έχει παραγκωνίσει γιατί δε συμπεριφέρονται με τον τρόπο που εκείνη απαιτεί.

    Ένα κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα σε ένα μαγευτικό σκηνικό…

    Η Αίθουσα χορούΕυτυχώς, η ψυχική ανάταση και η “συμμόρφωση” επιτυγχάνονται με απλά πράγματα, όπως η μουσική, ο έρωτας, ο χορός σε μια αίθουσα χορού…

    Ένα βιβλίο για το πώς η κοινωνία περιθωριοποιεί τα πιο ελευθέρα στοιχεία της, για την αυταρχική στάση της εξουσίας απέναντι σε όποιον προσπαθεί να αντισταθεί και να σηκώσει κεφάλι.

    Μια ανάγλυφη εικόνα διανοητικά και ψυχικά υγιών ανθρώπων σε εγκλεισμό. Ο αναγνώστης μεταφέρεται μέσα στο άσυλο, στην πνιγηρή υγρασία, στην κλεισούρα, στην κτηνώδη πραγματικότητα εντός των τειχών…

    Τζον και Έλλα

    Ο μελαγχολικός Ιρλανδός και η τελευταία υστερική;/βίαιη;/πνευματικά ασταθής; (δική σας επιλογή) εισαγωγή του ασύλου.

    Η Αίθουσα χορούΕκπροσωπούν την ελευθερία της σκέψης και το αγωνιστικό πνεύμα απέναντι στο απολυταρχικό σύστημα της εξουσίας του ασύλου.

    Παίρνουν δύναμη ο ένας από τον άλλο, ονειρεύονται, δε διστάζουν να συνεχίσουν να υπομένουν την στέρηση ελευθερίας τους, ο ένας εξαιτίας του άλλου.

    Ήταν ελεύθερη. Τούτη η σκέψη την πλημμύρισε.

    Αν το έσκαγε τώρα, θα κατάφερνε να απομακρυνθεί αρκετά χιλιόμετρα μέχρι να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. Αν το έσκαγε τώρα, δεν θα ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει ξανά εκεί μέσα.

    Έπειτα σκέφτηκε τον Τζον που την περίμενε.

    Άραγε θα ερχόταν μαζί της;

    Θα το έσκαγε μαζί της;

    Χαρακτήρες αριστοτεχνικά δομημένοι και μια πλοκή κλιμακωτά γλυκόπικρη. Γεύεσαι στενάχωρες καταστάσεις με μικρές δόσεις ελπίδας.

    Τελικά, σε τόσο μικρές και κλειστές κοινωνίες, αυτός που σε τρελαίνει είναι ο εαυτός σου ή η κατάσταση που επικρατεί εκεί;

    Τι σημαίνει να θεωρείσαι “τρελός” σ’ έναν σκληρό κόσμο;

    Μια εξερεύνηση των ορίων και των αντοχών της ανθρώπινης ύπαρξης…

    Η Αίθουσα χορούΤο σκληρό και άκαμπτο προσωπικό σε πλήρη αντίθεση με την αγνότητα και την ελευθερία της ψυχής των εγκλείστων.

    Οι ανορθόδοξες ιατρικές κι επιστημονικές μέθοδοι, με μόνο στόχο την υπόταξη και την ταπείνωση των ασθενών, μέσα σε καθεστώτα συνεχόμενου φόβου και αποχαύνωσης. 

    Όταν το ελεύθερο πνεύμα φυλακίζεται, όταν η ελεύθερη βούληση καταστρατηγείται, όταν η προσωπικότητα ισοπεδώνεται, ένα αντισυμβατικό βιβλίο ταράζει τα νερά και τις σκέψεις…. Ένα βιβλίο- κραυγή αγανάκτησης ενάντια στους άγραφους νόμους της κοινωνίας και σε εκείνους που τους επιβάλλουν.

    Μάζεψε τα αναλόγια σιγοτραγουδώντας και έσβησε τα κεριά. Καθώς ετοιμαζόταν να φυσήξει το τελευταίο κερί, κοντοστάθηκε είδε στο τζάμι το είδωλό του και παρατήρησε ότι το πρόσωπό του έδειχνε αλλιώτικο στο φως των κεριών. Τα μάγουλά του έμοιαζαν πιο βαθουλωμένα, τα μάτια του πιο έντονα, φωτισμένα, θαρρείς, από μια εσωτερική φλόγα.

    Λαμπρά.

    Η φλόγα ήταν καλοδεχούμενη. Η φλόγα θα τον μεταμόρφωνε. Θα τον ατσάλωνε.

    Το μέλλον ανοιγόταν μπροστά του.

    Ακόμα κι εκεί. Ακόμα κι εκεί, σ’ εκείνο το μοναχικό καράβι των ψυχών που παράδερνε στο σταχτοπράσινο πέλαγος του χερσότοπου, ακόμα κι εκεί, το μέλλον θα έβρισκε τον δρόμο του.

    Όταν τα εγκλήματα των αρχών είναι μεγαλύτερα από τις πράξεις των εγκλείστων…

    Η τυραννία αντέχει να της αντιταχθείς;;;

    Η Αίθουσα χορούΣε κάποια σημεία η ιστορία κυλάει αργά, αλλά έτσι δεν κυλάει και ο χρόνος όταν η μόνη σου προσμονή είναι η Παρασκευή και ο χορός;

    Επίσης γινόμαστε συνένοχοι των πιθανοτήτων της φιλίας και της αγάπης σε κάθε “θαμμένο” και σκοτεινό μέρος. Τι πιο αισιόδοξο;

    Μαθαίνουμε για το κίνημα του ευγονισμού, την  επιθυμία τον επιστημόνων να βελτιώσουν τις κληρονομικές ιδιότητες του ανθρώπινου πληθυσμού και τη στείρωση! των «απροσάρμοστων».

    Εξάλλου, τα ανθρώπινα δικαιώματα κατακτήθηκαν με επιτεύγματα των διαμαρτυρόμενων!

    Η αίθουσα χορού Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  3. χαρά δελλή

    27/11/2018 15:07

    Ένας άγγελος ερωτεύεται μια κοπέλα και αποφασίζει να γίνει θνητός για να ζήσει κοντά της. Ένας άγγελος κατεβαίνει στη γη για την αγάπη μιας κοπέλας… Πιστεύετε στα παραμύθια;

     

    Αιμίλιος

    Πώς είναι η ζωή ως άνθρωπος; Αυτή η περιέργεια οφείλεται σε ένα συναίσθημα που νιώθει για πρώτη φορά, τον έρωτα. Εγκλωβίζεται σε ένα μεγάλο δίλημμα αφού πλέον έχει να επιλέξει μεταξύ της αιωνιότητας χωρίς συναισθήματα και μιας σύντομης ανθρώπινης ζωής, με σκοπό να βρει την πραγματική αγάπη. Γίνεται; Υπάρχουν απαγορευμένοι έρωτες; Θα έχει χρόνο; Αθανασία ή ζωή με όσα προβλήματα συνεπάγεται; Τι κι αν είσαι άγγελος αν δε μπορείς να αισθανθείς, να ζήσεις; Κοντράρεται η φύση όταν θέτει εμπόδια; Υπάρχουν διαστάσεις όπου όλα μπορούν να συμβούν;

     

    – Έλλη… Aγάπη μου. Ευτυχώς. Σε βρήκα. Ευτυχώς, τα κατάφερα. Καρδιά μου, μην φοβάσαι. Όλα θα πάνε καλά.

    Φίλα με, άγγελέ μουΑυτά της είπε και το κεφάλι του έπεσε ξανά λιπόθυμο στην αγκαλιά της, ενώ και το χέρι του γλίστρησε απαλά για να πέσει πάνω στο σώμα του. Η Έλλη δεν ήξερε τι να κάνει. Τι να σκεφτεί. Όλα ήταν τόσο παράλογα. Μάλλον θα έβλεπε έναν εφιάλτη τόσο ζωντανό που δεν θα την άφηνε να ξυπνήσει. Προσπαθούσε να καταλάβει τι έγινε. Τι της είπε. Ήταν δυνατόν να γνωρίζει το όνομα της; Πού την ήξερε; Τον κοίταξε ξανά και ξανά. Κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να ανασύρει από το μυαλό της κάθε γνωστό. Κάθε πιθανό άνθρωπο που γνώριζε και θα μπορούσε να μοιάζει με αυτόν που κρατούσε στην αγκαλιά της. Αν τον γνώριζε από πουθενά. Τίποτα όμως δεν την βοηθούσε να καταλάβει. Έμεινε να τον έχει στην αγκαλιά της χωρίς να ξέρει τι πρέπει να κάνει. Ανεπαίσθητα έσφιξε το γεροδεμένο κορμί του σαν να τον νανούριζε και τα δάκρυα έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους. Είχε ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο. Κάθε τι που θα μπορούσε να σκεφτεί, κάθε τι που θα είχε την δύναμη να την κάνει να κρατήσει τα λογικά της, κατέρρευσε. Μόνο τα λόγια από το στόμα του ακούγονταν ξανά και ξανά, τρυπώντας σε κάθε κύτταρό της. Είχαν την δύναμη να κρυφτούν στην ψυχή της με έναν τρόπο έξω από κάθε λογική. Πίστεψε πως άρχισε να τρελαίνεται.

    Τα φώτα από το ασθενοφόρο φώτισαν το μέρος. Η σειρήνα ήταν σβηστή, αλλά ο φάρος έδινε τις αποχρώσεις του κόκκινου και του μπλε σε όλο το στενό. Δύο από τους νοσοκόμους πλησίασαν το ζευγάρι. Φορούσαν μπλε φόρμες με κόκκινα γιλέκα. Στο μέρος της καρδιάς, άστραφτε ένα λευκό, στρογγυλό σήμα και στην μέση του ένας κόκκινος σταυρός. Ανά διαστήματα, σε όλο τους το σώμα, υπήρχαν λεπτές, λευκές λωρίδες που αντανακλούσαν δυνατά το φως. Ο ένας την χάιδεψε στα μαλλιά και κάτι της είπε. Δεν τον άκουσε. Ήταν πολύ μακριά η σκέψη της. Επανέλαβε για δεύτερη φορά τα ίδια λόγια. Η Έλλη και πάλι δεν απάντησε. Έμενε με το βλέμμα καρφωμένο στο άπειρο. Είχε πάθει σοκ. Προσπαθούσε να νανουρίσει το μωρό της μέσα σε μια αγκαλιά γεμάτη από ποικίλα συναισθήματα αγάπης. Οι νοσοκόμοι κατάλαβαν την κατάσταση. Εξάλλου ήταν έμπειροι σε τέτοια ατυχήματα. Προσπάθησαν να απομακρύνουν την κοπέλα από τον άντρα. Ο ένας κράτησε τον τραυματία, ενώ ο Φίλα με, άγγελέ μουάλλος έπιασε από τους ώμους την κοπέλα. Προσπάθησε να την τραβήξει προς τα πίσω για να ελευθερώσει το σώμα του. Η Έλλη προσπάθησε να τον εμποδίσει. Τα χέρια της χτυπούσαν με δύναμη τα μπράτσα του νοσοκόμου, με σκοπό να την αφήσει. Έκανε να τον κλωτσήσει μα δεν ήταν δυνατόν. Τα πόδια κλωτσούσαν με έναν ατσούμπαλο τρόπο τον αέρα. Στριγκλιές απόγνωσης έβγαιναν από το στόμα της, και τα μάτια της ήταν γουρλωμένα. Η Έλλη σπάραζε στα χέρια του νοσοκόμου. Δεν ήθελε να τον αφήσει μόνο. Δεν ήθελε να τον χάσει. Όχι. Δεν θα το επέτρεπε αυτό. Θα πολεμούσε με νύχια και με δόντια. Ο νοσοκόμος την έσφιξε στην αγκαλιά του με σκοπό να την ηρεμήσει και να την ακινητοποιήσει.

    Έλλη

    Δεν έχει συνηθίσει να φαίνεται. Να είναι στο προσκήνιο, στο επίκεντρο της προσοχής. Θεωρεί πως απέχει πολύ από το τέλειο, σαν ένας άγγελος χωρίς αυτοπεποίθηση. Που δεν ζητάει, αλλά μόνο παίρνει όσα της δίνουν, αν περισσεύουν… Ταλαιπωρημένη ψυχή που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και εργάζεται από την ενηλικίωση της. Όλοι την περιφρονούν, την μειώνουν και την χλευάζουν. Της έχει γίνει πια φύση. Χρειάζεται μια λάμψη, μια αφύπνιση! Μέχρι την στιγμή που έρχεται εκείνος και μαγικά πραγματοποιούνται όλες οι ευχές της.

     

    Σχεδόν όλοι μας έχουμε χάσει την ικανότητα να ακούμε τη φωνή του φύλακα-άγγελού μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι εκεί, πάντα δίπλα μας, όχι μόνο στην ανάγκη… Ίσως, κάπου στο δρόμο, χάθηκε η πίστη στους θείους απεσταλμένους σε κάθε τι γήινο και η αθωότητά μας. Οι φύλακες-άγγελοι ποτέ δεν φεύγουν από το πλευρό μας, ανεξάρτητα από τα λάθη έχουμε κάνει. Μας αγαπούν με τον ίδιο τρόπο που μας αγαπάει ο Θεός, άνευ όρων. Αυτοί βλέπουν την ουσία της ψυχής μας. Ο φύλακάς μας δεν φεύγει ποτέ από κοντά μας. Ό, τι και να κάνουμε είναι πάντα δίπλα μας, νοιάζεται και προσπαθεί για το καλύτερο για εμάς. Έχει επουράνιο καθήκον την προστασία των ανθρώπων. Απλά, εμείς κλείνουμε ερμητικά τα μάτια και αδυνατούμε να τον ακούσουμε. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει και προσπαθεί…

    ” όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει… Αλλά, όταν ο Θεός κάνει σχέδια, ο άνθρωπος τι κάνει;;;”

    …Χωρίς να μπορεί να το καθορίσει, χωρίς να το θέλει, χωρίς να μπορεί να το σταματήσει, ξέσπασε σε γοερά κλάματα. Δεν υπήρχε κανένας τρόπος να τα σταματήσει. Δεν μπορούσε να πάψει τους λυγμούς και το κάψιμο στα μάτια. Μέσα σε όλο αυτό, κάποια από τα φράγματα της ψυχής της, έκαναν ρωγμές. Ρωγμές που μεγάλωναν με κάθε αναφιλητό και τελικά, πράγματα βαθιά, φυλαγμένα στα έγκατα της ψυχή της, ξεχύθηκαν σαν χείμαρρος προς τα έξω. Κατάλαβε. Η ψυχή της είχε επαναστατήσει και δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’ αυτό. Οι αναμνήσεις επέστρεψαν και το δώρο της λήθης χάθηκε μια για πάντα…

    Μπορεί ο παράδεισος να χωρίσει ένα ζευγάρι; Τι κάνεις όταν ο χωρισμός είναι μονόδρομος; Βάζεις την ύπαρξη σου σε αναμονή, στο μεταίχμιο, στο να βλέπεις το άλλο σου μισό χωρίς να το ακούς; ¨ποσο εύκολα κυλάει ο χρόνος, πόσο εύκολα μπορείς να κάνεις μια νέα αρχή;

    Φίλα με, άγγελέ μου“…Η ακτίνα έμεινε αποσβολωμένη να κοιτάζει γύρω της. Ήταν μικρούλα και δεν ήξερε από αυτά. Σε λίγο θα ερχόντουσαν και οι φίλες της. Έπρεπε να προλάβει. Σταμάτησε να χαζεύει τον χώρο και επικεντρώθηκε σε αυτό που είχε σημασία. Αυτό για το οποίο έκανε όλη αυτήν την διαδρομή τόσο γρήγορ . Τότε είδε αυτό που πραγματικά έψαχνε. Ήταν ξαπλωμένο πάνω σε ένα παλιό, ξύλινο αρχοντικό κρεβάτι και σκεπασμένο με ένα απαλό πάπλωμα. Ήταν φανερή η αντίθεση του μοντέρνου παπλώματος με τα υπόλοιπα παλιά έπιπλα του δωματίου. Η ηλιαχτίδα εστίασε περισσότερο. Είδε ένα κεφάλι να προεξέχει από την άκρη του παπλώματος, με τα μαλλιά αχτένιστα από τον ύπνο να το αγκαλιάζουν. Το χαμόγελο επέστρεψε και πάλι στο πρόσωπό της. Ξεστόμισε ένα “χα” τόσο γλυκά και πονηρά. Τα είχε καταφέρει. Αυτή ήταν. Καστανομάλλα με λεπτά χαρακτηριστικά. Αν και δεν μπορούσε να την δει εξονυχιστικά, παρατήρησε τα μάτια που ήταν ο στόχος της. Ήταν βέβαια κλειστά, μα αφήνανε μια πολύ λεπτή χαραμάδα που με τέχνη θα μπορούσε να τρυπώσει μέσα τους. Ανασκουμπώθηκε. Σούφρωσε τα φρύδια της και πραγματοποίησε τον σκοπό της. Βούτηξε άλλη μια φορά με στόχο τα μάτια της κοπέλας. Θα έκανε αυτό που την πρόσταξαν να κάνει. Ήταν το ορόσημο να αλλάξει μια για πάντα η ζωή της κοπέλας…

    Τι γίνεται όταν ένας επίγειος άγγελος μπλέκει με έναν επουράνιο; Μπορούν να συμβαδίσουν; Κι αν ναι, είναι για πάντα; Ρισκάρεις την ίδια σου την ύπαρξη, αβέβαιος για το όποιο μέλλον σου, αρκεί να ζήσεις έστω καί λίγες στιγμές δίπλα σε μια θνητή που αγαπάς;

    Φίλα με, άγγελέ μουΚάποιους θησαυρούς, τους κλείνουμε και τους ασφαλίζουμε για να μην τους χάσουμε. Είναι δικοί μας και μας δίνουν πλούτο. Κάποιους άλλους, τους αφήνουμε ελεύθερους …όσο πολύτιμοι κι αν είναι. Απελευθερώνοντάς τους όμως, έχουν την δύναμη να επισκιάσουν όλο το χρυσάφι του κόσμου. Τότε, είμαστε ολοκληρωτικά «πλούσιοι»…

    ” Σ’ αγαπώ. Μην το ξεχνάς, όσο θα λείπω. Να το πεις στους φίλους σου εκεί πάνω. Θα πρέπει να δώσουν μάχη για να σε πάρουν από εμένα. Δεν ξέρουν πόσο σ’ αγαπώ. Δεν ξέρουν τι θα κάνω για να μην σε χάσω!”

    Ο Παναγιώτης Σιδηρόπουλος δικαιούται να γράφει για αγγέλους, μετά από τόσα δείγματα, τόσες έρευνες, τόσες ιστορίες. Γράφει αγγελικά. Είτε διαβάζοντας για τον Αιμίλιο, είτε για την Έλλη, ταυτίζεσαι τόσο πολύ που ξεχνάς ότι είσαι ο αναγώστης του βιβλίου. μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι συναισθημάτων σε όλες τις διαστάσεις.

    Μας προτείνει να αφήσουμε στην άκρη τον όποιο φόβο νιώθουμε και τον κόσμο όπου όλοι μας απορρίπτουν, να σταματήσουμε να κρυβόμαστε στη μοναξιά. Αν προσπαθήσουμε να πιστέψουμε την αξία μας, μπορούμε να οδηγήσουμε τα πάντα εκεί που τα θέλουμε.

    Η Πιάτσα Ονείρων κάνει το ντεμπούτο της ταράζοντας τα νερά της λογοτεχνίας με την ιστορία αυτή του Παναγιώτη Σιδηρόπουλου. Λογοτεχνικά έργα καμωμένα με αγάπη αποτελούν τον όμορφο κόσμο που τα μέλη της Πιάτσας Ονείρων έχουν ονειρευτεί και μας προσφέρονται πάλι με αγάπη.

    Φίλα με, άγγελέ μου…Δεν πειράζει αγάπη μου. Δεν πειράζει. Φτάνει εσύ να είσαι καλά. Ακόμα και τώρα, τα πάντα είσαι εσύ! Θα μπορούσα να χάσω άλλες δύο ζωές για χατίρι σου! Από την πρώτη στιγμή που σε είδα, πίστεψα ότι δεν θα μπορούσα να ζω μακριά σου. Αυτό ήταν μια αλήθεια που επιβεβαιώθηκε. Δεν υπάρχει δρόμος μακριά από εσένα. Θα μείνω εδώ κάτω, κοντά σε εσένα, πληρώνοντας όποιο τίμημα είναι γραφτό. Ακόμα και αν εσύ συνεχίσεις την ζωή σου με κάποιον άλλον. Θα είμαι κοντά σου, όπως υποσχέθηκα, Όχι για την υπόσχεση, αλλά για την αγάπη. Μακριά σου δεν υπάρχω και όταν θα φύγεις από αυτόν τον κόσμο, θα φύγω κι εγώ. Πάντα μαζί…

    Ποτέ δε θα χάσουμε το δικαίωμα να ονειρευόμαστε…

     

    Φίλα με, άγγελέ μου... φύλα με... Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  4. χαρά δελλή

    27/11/2018 13:49

     «Τιποτένιος ο άνθρωπος,

    οσμή από χώμα, καρτερεί τα φτερά να πετάξει, 

    να ξυπνήσει μια μέρα πεταλούδα. 

    Μυστικός ο αγώνας, κρυφός, μόνο για κείνον».

    Τέσσερις γυναίκες στο χθες και το σήμερα ξεδιπλώνουν έναν τρισυπόστατο άντρα, ορίζοντας μοιραία και αμετάκλητα τη ζωή του, αυτή του Φραγκούλη του Ληστή, του Αυγουστή Παπαδάκη, του Γέροντα Ιωάννη∙ ενός επικίνδυνου ανθρώπου, ενός μοναδικά υπέροχου άντρα, ενός ταπεινού ασκητή… Ένας αόρατος διαβήτης χαράζει μοίρα προς μοίρα τον κύκλο της ζωής του, κεντώντας σταυροβελονιά παρόν με παρελθόν…

    Ο ταραγμένος βίος ενός αμαρτωλού που τα βήματά του θα τον οδηγήσουν μέχρι τα πιο βαθιά μονοπάτια της αγάπης. Η παρανομία, τα πάθη, το έγκλημα θα συγκρουστούν με το βαθύτερο στοιχείο της ύπαρξης, τη συνείδηση. Κι ένας ισόβιος αγώνας ξεκινά, με τρόπαιο την κάθαρση και τίμημα τον αβάσταχτο έρωτα ανάμεσα σ’ έναν άντρα με σκοτεινό παρελθόν και μια γυναίκα με λαμπρό μέλλον…

    Πώς μπορεί ένας αδιέξοδος έρωτας να γεμίσει φως τις ζωές των ανθρώπων;

    …ένα κομμάτι ξύλου, που μεταμορφώνεται σε χτενάκι, το αρχίζει. Σκοτάδι στο φως, πόνος στις θύμησες, εκδίκηση, συγχώρεση. Ζωή και θάνατος. Μεταμέλεια και έγκλημα, πλεγμένα γύρω από τη μυρωδιά των λεμονανθών, που το τελειώνει… Κάπου εκεί σκάει το κουκούλι της πεταλούδας, ξεχύνοντας το μυστικό της.

    Υπάρχει για όλους λύτρωση;  Αλλάζει ο άνθρωπος;

    Καθηλωτική πλοκή και άριστη γραφή. Δομημένοι ήρωες και άπειρα συναισθήματα.

    Ένας συνεχόμενος αγώνας ψυχής.

    Ένα δεύτερο “λικέρ”,  που ρουφιέται λέξη λέξη, γραμμή γραμμή, σελίδα σελίδα…

    Με έντονες ως ανατριχιαστικές εικόνες  προβληματισμού. Μια αληθινή ιστορία δοσμένη με μαεστρία, μέχρι η πένα ν’ αγγίξει την κάθαρση.

    «Απο τη μοιρα του κανενας δεν ξεφευγει. Ειναι
    στο χερι του, ομως, να ξεφυγει απο τον κακο του εαυτο…» 

    Όπως αναγεννιέται ο άνθρωπος μέσα από τα πάθη του και τις πράξεις του, έτσι αναγεννιέται και η ηρεμία της ανθρώπινης ψυχής.

    Ένα βιβλίο-ύμνος στο μεγαλείο της συγχώρεσης και της ταπεινότητας.

    «…το αθορυβο της βροχης που κανει τα λουλουδια
    να μεγαλωνουν 

    και οχι ο κροτος της βροντης. »

    Το μυστικό της πεταλούδας Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  5. χαρά δελλή

    27/11/2018 13:11

    Έψαχνα κάτι διαφορετικό και με κέρδισε από το εξώφυλλο… Το οπισθόφυλλο, απλά με επιβεβαίωσε… Γιατί ο έρωτας δε θέλει πολλά. Μόνο λίγο χώρο και θα βρει το δρόμο του. Ακόμα κι όταν είναι έγκλειστος στους τοίχους ενός άσυλου ανιάτων, σε μελανές εποχές…

    Υπέροχη η γραφή της Anna Hope. Σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες διαμονής/εγκλεισμού/κράτησης (επιλέξτε εσείς την πιο ορθή λέξη) στο άσυλο Σάρστον, σε ανθρώπους που μάλλον στερούνται αρκετά πράγματα με κυριότερο την ελευθερία, αλλά στους οποίους αξίζουν τα ευγενή αισθήματα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας, ακόμα και του ανιδιοτελούς έρωτα. Ίσως σε τέτοιες καταστάσεις που η αθωότητα είναι περισσότερη, ανθίζει ακόμη ευκολότερα όποιο αγνό συναίσθημα κρύβει ο άνθρωπος στην ψυχή του.

    Μια σπαρακτική, ευαίσθητη, συγκινητική ερωτική ιστορία, ποτισμένη με πόνο και ύπουλη βία… Η Χόουπ αναπτύσσει το θέμα και τους χαρακτήρες της με τη φροντίδα ενός ιδιαιτέρους σχολαστικού ψυχαναλυτή, θίγοντας δεξιοτεχνικά και με σεβασμό τις αντιλήψεις της εποχής για την παράνοια, κερδίζοντας και τον πιο σκληρό αναγνώστη…

    Όταν οι επικίνδυνες σχέσεις μπλέκονται με την κοινωνική κριτική και το μυστήριο!

    Παρακολουθούμε την μάχη καλού-κακού για το αν οι ασθενείς είναι παράφρονες ή φυσιολογικοί άνθρωποι, που η κοινωνία έχει παραγκωνίσει γιατί δε συμπεριφέρονται με τον τρόπο που εκείνη απαιτεί.

    Ένα κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα σε ένα μαγευτικό σκηνικό…

    Η αίθουσα χορού Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  6. Μπορώ να έχω πρόσβαση σε ολόκληρο το βιβλίο διαδικτυακά δωρεάν ?

    Το αγρίμι Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  7. Οι Ψίθυροι συνεχίζουν να αναστατώνουν το κοινό!! 

    Στις 27 του Νοέμβρη κλείνουν χρόνο!!

    Ψίθυροι Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  8. Maria Giagopoulou

    04/11/2018 15:22

    Από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει!!!

    Ελένη Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  9. Βάσω Μπάναλη

    04/10/2018 13:59

    Το ψάχνω εδώ και πολλα χρόνια.Δεν μπορώ να το βρω πουθενά. Γνωρίζει κάποιος αν μπορούσα να το βρω;

    Ο παιχνιδιάρης γυρίζει τον κόσμο Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  10. Διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου "Κράτος Δικαίου... η αποκάλυψη" στην σχετική ανάρτηση, τι συναισθήματα δημιουργούνται μέσα σας; 

    Πιστεύετε ότι θα ήταν το ιδανικό μέρος για να ζήσει κανείς; 

    Η απόλυτη τιμωρία απέναντι στο έγκλημα είναι τελικά η λύση; 

    Κράτος δικαίου... η αποκάλυψη Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  11. Διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου "Κράτος Δικαίου... η αποκάλυψη" στην σχετική ανάρτηση, τι συναισθήματα δημιουργούνται μέσα σας; 

    Πιστεύετε ότι θα ήταν το ιδανικό μέρος για να ζήσει κανείς; 

    Η απόλυτη τιμωρία απέναντι στο έγκλημα είναι τελικά η λύση; 

    Κράτος δικαίου... η αποκάλυψη Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  12. Smaragdi Mitropoulou

    01/09/2018 10:31

    «Ο τελευταίος ασπασμός» είναι η συνάντηση μίας ευαίσθητης νεανικής ψυχής και πένας με την παλιά ωραία λογοτεχνία.
    Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, κατά κανόνα οι εικόνες αρχίζουν να σχηματίζονται στο μυαλό μας και να περνούν από μπροστά μας, καθώς μπαίνουμε στην ιστορία κι εμβαθύνουμε.
    Ωστόσο, στον Τελευταίο Ασπασμό, οι ίδιοι οι τίτλοι παραπέμπουν σε μία εικόνα.
    Ενδεικτικά θα σταθώ σε μερικούς: Κορδέλα φιόγκο, βερμιγιόν…. Χαν εν Χαλίλι… Νόστιμον Ήμαρ… Νυφικό Πέπλο….
    Αναφέροντάς τους και μόνο, νιώθω να περνά από μπροστά μου η εικόνα μιας όμορφης νέας κοπέλας με κορδέλα στα μαλλιά… σκηνές από την Ανατολή… η συγκίνηση του ξενιτεμένου που γυρνά στην πατρίδα… ένα λευκό πέπλο στολισμένο με δαντέλες…
    «Ο τελευταίος ασπασμός» είναι ένα ταξίδι, μία εναλλαγή ζωής-θανάτου, θανάτου-ζωής κι ελπίδας. Τα σώματα μπορεί να διαλύονται στη γη, οι ψυχές όμως ζουν, υπάρχουν, κι έχουν τόσα να μας πουν, αρκεί να μπορούμε να τις αφουγκραστούμε. 
    Περιέχει πλούσιο υλικό που μπορεί να μελετηθεί και να αξιοποιηθεί φιλολογικά, λαογραφικά κι επιστημονικά. Επίσης, τμήματά του θα μπορούσαν να ενταχθούν ως παράλληλα κείμενα στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στη Γ΄ Γυμνασίου και στις τρεις τάξεις του Λυκείου. Κι αυτό θα αποτελέσει τιμή και χαρά μου να το υλοποιήσω μέσα στη νέα σχολική χρονιά που σε λίγο ανατέλλει.

    Ο τελευταίος ασπασμός Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  13. Patrick Athan

    27/08/2018 20:47

    Επιτέλους ένα βιβλίο με το οποίο τα παιδιά όντως αποκτούν θεμελιώδεις μουσικές γνώσεις μέσω απλών και καλοσχεδιασμενων παιχνιδιών που τα παιδιά πραγματικά απολαμβάνουν. Η συγγραφέας έχει προφανώς συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο δοκιμασμένες μεθόδους από την δική της εμπειρία. Αυτό το βιβλίο μου έχει λύσει τα χέρια και ξέρω πολύ καλύτερα πως να διδάξω κάτι μουσικό στην τάξη. Δάσκαλοι και γονείς χωρίς μουσικές γνώσεις θα το λατρέψουν.

    Μαθαίνω μουσική διασκεδάζοντας Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  14. Valentini Georgopoulou

    21/08/2018 03:15

    Ένα αριστοτεχνικά καλοστημένο και καλογραμμένο ψυχολογικό θρίλερ, που σε κρατά σε αγωνία μέχρι και την τελευταία σελίδα. Οι ανατροπές είναι ραγδαίες και οι αποκαλύψεις απανωτές, ειδικά προς το τέλος. Είναι ένα βιβλίο που θα σας καθηλώσει, που θα παίξει με το μυαλό σας, Το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους.

    Το δέμα Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  15. Katerina Larentzaki

    08/08/2018 18:23

    Ενδιαφέρομαι για βοηθήματα έκθεσης Α. Β. Γ. Λυκείου εάν χαρίζονται. Ευχαριστώ, email address: angkat1@otenet.gr

    Κ.Λ.

    Έκφραση - έκθεση Α΄λυκείου Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  16. Avra Panousopoulou

    14/07/2018 13:28

    Μπορείτε να μου πείτε που μπορώ να το βρω;;

    Το κοπάδι Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  17. Eugenia Kortsari

    13/06/2018 17:26

    Μόλις τελείωσα το καινούριο μυθιστόρημα του αγαπητού μου Σπύρου Πετρουλάκη με τίτλο "ΑΜΑΛΙΑ" και με έκπληξη διαπιστώνω πόσες πολλές δυνατότητες διαθέτει αυτός ο άνθρωπος!  Το πυκνό βιογραφικό του το επιβεβαιώνει εξάλλου.

    Συνέγραψε ένα μοντέρνο κοινωνικό μυθιστόρημα, με αστυνομική πλοκή, που ξάφνιασε και μάλλον τράνταξε τους αναγνώστες του!

    Τόλμησε να αναφερθεί στις συνήθειες των ανθρώπων στα ορεινά χωριά που πίστευαν σε δοξασίες, σε μύθους , σε μάγια.  Γνωρίζει  στους  αναγνώστες  του   την τέχνη της καφεμαντείας, μετά από προσωπική του έρευνα,  καθώς και ποιοι άνθρωποι απευθύνονται  σε τέτοιους ειδικούς, ακόμη και σήμερα.

    Προβληματίζεται ο συγγραφέας   για πολλά και σίγουρα συμφωνούμε (σελ. 170 στη μέση) όταν γράφει :  «Τι γίνονται όλα αυτά που θέλουμε να πούμε σε έναν άνθρωπο, αλλά οι καταστάσεις το φέρνουν έτσι ώστε να τα κρατάμε μέσα μας; Πού πάνε; Τι χώρο πιάνουν στην ψυχή μας και πόσο κακό μας κάνουν στην πορεία; Γιατί αυτά που θάβουμε μέσα μας μόνο κακό μπορούν να μας κάνουν. Ποτέ καλό.»

    Θίγει σοβαρά και σε έκταση το θέμα των σημερινών  νέων, τι παρέες κάνουν,  πού πηγαίνουν-πέρα από τα φροντιστήρια και τις εξωσχολικές δραστηριότητες-τι κινδύνους διατρέχουν καθημερινά αλλά και στο διαδίκτυο,  πώς είναι οι σχέσεις τους με τους γονείς και τι ευθύνες έχουν εκείνοι…..

    Διαθέτει τρυφερότητα η γραφή του Πετρουλάκη, ξέρει πώς λειτουργεί η σημερινή οικογένεια καθώς είναι γονιός κι ο ίδιος και κρούει έντονα τον κώδωνα του κινδύνου!

    Πλούσιος ο γραπτός του λόγος με γεμάτες περιγραφές, μας μεταφέρει κάθε φορά στους τόπους που αναφέρει, για να παρακολουθήσουμε την υπόθεση σαν θεατές σε σκηνές  κινηματογραφικού ή τηλεοπτικού έργου, αλλά και σαν θεατές αρχαίας τραγωδίας, με τις απαραίτητες διακυμάνσεις έως την τελική κάθαρση!

    Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο όπου ο συγγραφέας σέβεται τους αναγνώστες του και συστήνει όλους τους ήρωες  διαθέτοντάς μας τον απαραίτητο χρόνο , χωρίς να αδικήσει κανέναν ούτε να αφήσει απορία για κάποιον.

    Είναι σίγουρα το πιο δυνατό του βιβλίο που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο ως το τέλος. Καλοτάξιδη να΄ναι η ΑΜΑΛΙΑ!!!

     

                                                                    Ευγενία Κορτσάρη

    Αμαλία Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  18. Προς έκπληξη όλων, ο Σπύρος Πετρουλάκης φέτος, έκανε την ανατροπή, δίνοντας στο κοινό του ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με πολλά αστυνομικά στοιχεία, αφήνοντας άφωνους τους αναγνώστες του με την εφευρετικότητα και  την δημιουργικότητά του! Η Αμαλία είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο. Βαδίζει φυσικά πάνω στα χνάρια της χαρισματικής γραφής του Σπύρου, αλλά έχει έντονο και το αστυνομικό στοιχείο, που δεν έχουμε συναντήσει στα προηγούμενα βιβλία του. Και ο Σπύρος τα καταφέρνει εξίσου καλά και σε αυτό το είδος. Δεν λείπει και από αυτό το βιβλίο η έντονη συναισθηματική φόρτιση, η κινηματογραφική δράση και κινητικότητα, η περιπέτεια, η αγωνία για το τι θα διαβάσεις στην συνέχεια. Ο Σπύρος χρησιμοποιεί έξυπνα την τεχνική της χρονικής αναδρομής, η οποία τον βοηθά άλλοτε να πλέξει ιστορίες μεταξύ τους, άλλοτε να εξηγήσει, υφαίνοντας με μαεστρία, το πέπλο του μυστηρίου, εκτοξεύοντας την αγωνία στα ύψη.

    Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας φυσικά η Αμαλία. Ένα μυστήριο κρύβεται πίσω από την πρωταγωνίστριά μας. Μία ιδιότυπη κληρονομιά να προβλέπει τα μελλούμενα, κουβαλάει στις πλάτες της από την στιγμή της γέννησής της. Ευχή ή κατάρα, θα αναρωτηθεί ο κάθε ένας από μας, αφού το χάρισμα αυτό την οδηγεί σε δρόμους σκοτεινούς, σε μονοπάτια απροσπέλαστα, σε  ένα μυστήριο που σε προκαλεί να το ανακαλύψεις όσο και αν σε τρομάζει.  Εκπέμπει μία γοητεία το άγνωστο και αφού έχεις προικισθεί με την δύναμη να το γνωρίζεις, όπως η Αμαλία, γιατί να μην το κάνεις άλλωστε…. Και όμως, ο χειρισμός είναι τόσο λεπτός όσο προσεχτικά πρέπει να είναι και τα βήματά σου. Πάντα παίζουν ρόλο τα κίνητρα και ο σκοπός που έχεις.. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις το χάρισμα μόνο και μόνο για να βοηθάς τους άλλους, μπορείς όμως και να τους χειραγωγήσεις, με τίμημα του να είσαι δέσμιος του σκότους και μιας πλάνης ότι μπορείς να ελέγξεις τους πάντες. Ποιο δρόμο τελικά θα διαλέξει η Αμαλία;

    Το σκηνικό της υπόθεσης του βιβλίου, μας ταξιδεύει 35 χρόνια πίσω, σε ένα χωριό της ορεινής Κορινθίας. Ένα δράμα συγκλονίζει την οικογένεια της Αμαλίας. Αν και τα στόματα της κλειστής κοινωνίας είναι σφαλιστά, το αρρωστημένο περιβάλλον του σπιτιού, θα την αναγκάσει να δραπετεύσει από τα δεσμά της και ν΄ αναζητήσει την τύχη της, μακριά από εκεί. Σε όλη της όμως την ζωή θα νιώθει κυνηγημένη, χρεωμένη με  ένα έγκλημα στο  οποίο μοιραία έγινε συνένοχη, για να σώσει τον αγαπημένο της αδελφό από τον εξευτελισμό ψυχής και σώματος που υφίστατο καθημερινά.

    Έντονα συναισθήματα, φορτισμένη ατμόσφαιρα, αδρεναλίνη στο κόκκινο….. αισθάνεσαι θυμό και οργή απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, στεναχώρια για την τύχη της μάνας. Αναρωτιέσαι για την πορεία της Σταματίας και εάν θα μπορέσει να χαλιναγωγήσει το κακό που υπάρχει γύρω της ή θα τους συμπαρασύρει όλους σε έναν δρόμο που δεν έχει λυτρωμό. Νοιάζεσαι για τον Μιχάλη, αμφιβάλλεις όμως, εάν θα μπορέσει να ξεπεράσει την διπολική διαταραχή της ψυχικής του υγείας και εάν αυτή η συνεχής εναλλαγή της συναισθηματικής  κατάστασης θα αποτελέσει το ευπαθές στοιχείο που θα τον δέσει  ψυχικά με το κακό, οδηγώντας τον στο έρεβος του νου.

    Ερχόμενη η Αμαλία στην απρόσωπη Αθήνα θα χρησιμοποιήσει το ταλέντο της να βλέπει το μέλλον, για να επιβιώσει. Θρήνος και οργή για τον άδικο χαμό της Βαγγελιώς, της γυναίκας που της στάθηκε ανιδιοτελώς στα πρώτα βήματά της, στην άγνωστη για αυτήν πόλη.

    Χαρακτήρες απόλυτα ρεαλιστικοί, ανθρώπινοι με πάθη και αδυναμίες, χαρακτήρες που τους συμπονάς με τρόπο που θέλεις να μπεις μέσα στο βιβλίο για να τους σώσεις, να  τους βγάλεις το πέπλο του σκότους, να τους βγάλεις από την πλάνη της ψυχής και άλλους, που σε εξοργίζουν, που θέλεις να τους εξαφανίσεις γιατί μολύνουν ακόμη και αυτόν, τον αέρα που αναπνέεις….

    Με χρονικές εναλλαγές  στο παρελθόν και στο παρόν, ο Σπύρος Πετρουλάκης, μας μεταφέρει στο εκάστοτε κοινωνικό γίγνεσθαι, με τις προκαταλήψεις και τις στερεότυπες αντιλήψεις του για όσους προβλέπουν τα μελλούμενα, για τον φόβο του απέναντι στο άγνωστο. Γράφει σε κάποιο σημείο ο συγγραφέας Oι άνθρωποι σε αγαπάνε αν έχεις τα ίδια πιστεύω με εκείνους. Αλλιώς σε διώχνουν από κοντά τους. Θα σε κατακρίνουν αν πεις ότι γνωρίζεις και μαντεύεις το μέλλον. Θα τρομάξουν και θα σε απομακρύνουν από φόβο για το άγνωστο” Kαι έχει απόλυτο δίκαιο. Ακόμη και σήμερα, ποιος θα είχε το θάρρος να υποστηρίξει ότι κατέχει το χάρισμα να μαντεύει το μέλλον; Θα δεχόταν την κοινωνική κατακραυγή και τον αποκλεισμό του από την κοινωνία.

    To βιβλίο όμως αυτό όπως προείπα, δεν είναι μόνο ένα κοινωνικό μυθιστόρημα. Έχει και αστυνομικές προεκτάσεις μ΄ έντονο το στοιχείο του μυστηρίου. Ο συγγραφέας τολμά για πρώτη φορά ν΄ ανοίξει μια νέα σελίδα, μπαίνοντας στα μονοπάτια της αστυνομικής λογοτεχνίας και πραγματικά το πετυχαίνει με αξιοθαύμαστο τρόπο. Πλούσια πλοκή, καταιγιστική δράση, μυστήριο, αγωνία είναι τα στοιχεία που τον κάνουν να πετύχει σε αυτό το νέο του άνοιγμα.

    Εμφανίζει λοιπόν, έναν serial killer που εκτελεί ανήλικα κορίτσια, μ΄ ένα τελετουργικό τρόπο, αφήνοντας πάντα στον τόπο του εγκλήματος, πάνω στα πτώματα, μία κάρτα ταρώ που απεικονίζει τον Πεντάκτινο Ιππότη. Αναρωτιέσαι εδώ για την αστείρευτη φαντασία του Σπύρου Πετρουλάκη και πού σκοπεύει να φτάσει τον αναγνώστη. Από δω και στο εξής διαβάζεις τις εξελίξεις μ΄ ένα αδιάκοπο καρδιοχτύπι. Συμμετέχεις και συ στις έρευνες, μαζί με τον αστυνόμο Αριστείδη Καππαρό, για τον εντοπισμό του αδίστακτου δολοφόνου. Αγωνιάς μαζί με τους γονείς των θυμάτων για την τύχη των παιδιών τους.

    Το  βιβλίο όμως δεν είναι μόνο αστυνομικό. Μέσα από τις σελίδες του κατά κύριο λόγο  απορρέουν σοβαροί κοινωνικοί προβληματισμοί. Η εφηβεία είναι η πιο δύσκολη ηλικία. Ο κίνδυνος παραμονεύει εκεί έξω, απειλώντας να τυλίξει στον ιστό του, την αμφίρροπη ψυχοσύνθεση του εφήβου. Ποιος έφηβος σε αυτήν την περίοδο της ζωής του θα καθίσει να συζητήσει με τους γονείς του ερωτήματα που τον απασχολούν και πόσο μάλιστα, όταν οι γονείς  λείπουν πολλές ώρες από το σπίτι, γιατί η εργασία τους το επιβάλλει; Εκεί έξω υπάρχει πληθώρα λαοπλάνων που αρέσκονται με παχιά λόγια, να παρασύρουν τ΄ ανυποψίαστα θύματά τους σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια…

    Μέσα στο βιβλίο λοιπόν θα βρούμε εφήβους θύματα, εφήβους θύτες, εφήβους που το οικογενειακό τους περιβάλλον αλλά και ο φιλικός τους περίγυρος θα τους στιγματίσει για το υπόλοιπο της ζωής τους και όταν αυτοί θα γίνουν πλέον ενήλικες, η πορεία που θα  ακολουθήσουν, θα έχει χαραχτεί σε εκείνα τα ευαίσθητα χρόνια της εφηβείας

    Κάθε φορά που τελειώνω ένα βιβλίο πάντα αναρωτιέμαι αν θα μπορέσει ο Συγγραφέας να μου δώσει κάτι νέο στην επόμενη δουλειά του, κάτι που να με συνεπάρει και να με κατακτήσει για ακόμα μία φορά. Πράγμα πάντα δύσκολο και πολλές φορές ανέφικτο για κάποιους. Ο Σπύρος όμως μετά την επιτυχία που είχε Το τελευταίο δαχτυλίδι, όχι μόνο κατάφερε να φέρει κάτι διαφορετικό, αλλά κατάφερε να γράψει ίσως το καλύτερο βιβλίο που έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα, χρησιμοποιώντας σαν όπλο την απίστευτη γραφή του, την αστείρευτη φαντασία του, και βελτιώνοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που είχε στα προηγούμενα βιβλία του, κάνοντας τα μοναδικά.

    Δικαιωματικά λοιπόν, η Αμαλία, είναι το καλύτερο για εμένα βιβλίο του Σπύρου μέχρι τώρα!

    ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Δ.

    Αμαλία Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  19. Ματη Μπεη

    25/05/2018 00:45

    Το είχα, το αφησα νωρις λογω πληξης και μετα το χαρισα. Ηταν αδιαφορο.

    Φονικό στο Βυζάντιο Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση

Θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση από το Bookia;

Χρυσοί Υποστηρικτές
Ασημένιοι Υποστηρικτές
Χάλκινοι Υποστηρικτές
Με ενδιαφέρει να εμφανιστώ και εγώ στους Υποστηρικτές
Χορηγοί επικοινωνίας










Κοινωνικά δίκτυα