Η Στέλλα Καγιάντα είναι δασκάλα. Οι σχολικές τάξεις υπήρξαν για εκείνη η μεγαλύτερη έμπνευση. Μέσα σ’ αυτές γνώρισε την αθωότητα και την ειλικρίνεια των παιδιών – αξίες που κράτησε ως πυξίδα. Τις αγωνίες τους τις έκανε δικές της. Τη φαντασία τους, κινητήρια δύναμη. Την παρορμητικότητά τους, σπρώξιμο προς τη δημιουργία.

Στην παιδική της ηλικία ένιωθε outsider. Σαν να λέμε «χωρίς ακροαματικότητα». Κι όμως, με πείσμα, χιούμορ και σταθερό βήμα κατάφερε να καταρρίψει όλα τα προγνωστικά και να φτάσει εκεί που ονειρεύτηκε: να ζει και να εργάζεται καθημερινά δίπλα στα παιδιά. Ανάμεσά τους, όπως λέει η ίδια, πέρασε τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής της.

Έγινε και η ίδια μητέρα τριών παιδιών. Έγραφε παραμύθια: για εκείνα, για τους μαθητές της, για φίλους, για στιγμές γεμάτες φως ή σκιά. Γι’ αυτές τις χαρές και τις στενοχώριες που χτίζουν παιδικές αναμνήσεις και ανθρώπινες σχέσεις.

Ένα από αυτά τα παραμύθια βγήκε στον «αέρα». Τα υπόλοιπα ζουν ακόμα στις καρδιές όσων τη γνώρισαν.

Και τώρα, σκέφτηκε να μας ψιθυρίσει κάτι ακόμα. Μας προτρέπει: «Για δώστε βάση…».



(Πηγή: Εκδόσεις Φυλάτος, 2025)