Η Μαρία Νικολάου γεννήθηκε και ζει στην επαρχία, εκεί όπου το φως «πέφτει» αλλιώς πάνω στα πράγματα. Είναι εκπαιδευτικός της Πρωτοβάθμιας δημόσιας εκπαίδευσης εδώ και πολλά χρόνια και μητέρα δύο παιδιών. Η επαφή της με τα παιδιά, αλλά και η τετραετής της εργασιακή εμπειρία σε γυναικείο κατάστημα κράτησης, σημάδεψαν την προσωπική της πορεία. Εκεί γνώρισε ιστορίες που δε λέγονται, αλλά καίνε… και έγιναν σιωπηλά υλικά ποίησης.

Δεν σπούδασε ποίηση… την ένιωσε! Η γραφή τη συντροφεύει από τα εφηβικά της χρόνια – πρώτα ως ανάγκη και ύστερα ως καταφύγιο. Αγαπά τις λέξεις που δε φωνάζουν αλλά στέκονται. Πιστεύει πως η ποίηση δεν γράφεται… συμβαίνει.

Έγινε μητέρα κι η σιωπή απέκτησε ήχο. Ό, τι δεν μπορούσε να πει, το άφηνε να τη διαπεράσει και κάποτε να γραφτεί. Δεν ψάχνει την τέχνη. Ψάχνει την αλήθεια, τρυφερή ή άγρια αρκεί να μην είναι ψεύτικη. Αντλεί από τη μητρότητα, τη δουλειά της, τον έρωτα, τον χρόνο- εκεί που οι άλλοι περνούν βιαστικά, αυτή σταματά.

Η πρώτη ποιητική συλλογή «Πριν σωπάσω», κινείται ανάμεσα στο ερωτικό και το κοινωνικό, καταγράφοντας ρωγμές, αντιφάσεις και σιωπές που δεν χώρεσαν ποτέ σε λόγια. Ένα έργο που γεννήθηκε μέσα από προσωπικές ανατροπές και την ανάγκη να ειπωθεί ό, τι μέχρι τώρα δεν είχε ειπωθεί.

Άλλωστε… «Ό, τι δεν γράφεται, είναι αυτό που καίει πιο πολύ.»



(Πηγή: Συμπαντικές Διαδρομές, 2026}