Στην πιο στενή και απομονωμένη γωνιά του σπιτιού ή του σχολείου, ακόμη καλύτερα αν το πρώτο έχει σοφίτα και το δεύτερο έχει κάποιο παγκάκι κάτω από δέντρο, θα έβρισκες τη Γεωργία Γεωργιάδου με ένα βιβλίο στο χέρι ή αλλιώς με ένα τετράδιο να προσπαθεί να κρατήσει σημειώσεις από όλες τις διαφορετικές ιδέες που την πολιορκούσαν. Πολύ πιθανό να μουρμούριζε και καμία μισοξεχασμένη μελωδία από ταινία της Μπάρμπι ή της Ντίσνεϋ ενώ σκιαγραφούσε τους χαρακτήρες και την πλοκή. Σε κάθε τετράδιο, σημειωματάριο ή χαρτί στο σπίτι θα είχε ξεκινήσει κάποια ιδέα που ούτε η ίδια δεν θα αναγνώριζε αργότερα αν της την έδειχνες. Θα κοιτούσε έξω από το παράθυρο και θα χαμογελούσε μόνη της είτε γιατί θυμόταν κάτι που διάβασε είτε γιατί μόλις είχε σκεφτεί τη συνέχεια σε κάτι που έγραφε. Όταν μια ιστορία της άρεσε πάρα πολύ, δεν μπορούσε να κλείσει μάτι κι έβρισκε τρόπο να εμπνευσθεί από αυτήν για να εκφράσει τα συναισθήματα που της προκάλεσε. Όταν τα βιβλία στο σπίτι σταμάτησαν να την ικανοποιούν, άρχισε να γράφει ιστορίες που ήθελε να διαβάσει. Αυτό κάνει και τώρα. Διαβάζει ακόρεστα και κοιτάζει τη ζωή με ορθάνοιχτα μάτια δίχως να θέλει να χάσει την παραμικρή λεπτομέρεια. Γιατί το καθετί και ο καθένας κρύβει μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί.



(Πηγή: Εκδόσεις Παράξενος Ελκυστής, 2026)