Ο Νταβίντ Ζακομπύ (Αμβέρσα 1928-2018) ήταν ιστορικός του Μεσαίωνα και της κοινωνικής οικονομικής ιστορίας της λατινικής και βυζαντινής Ανατολής. Καταγόταν από πολωνορωσική εβραϊκή οικογένεια, που το 1942 κατέφυγε από το Βέλγιο στην Ελβετία γλιτώνοντας τις ναζιστικές διώξεις. Το 1947 μετανάστευσε οικογενειακώς στην Παλαιστίνη, όπου από το 1949 φοίτησε στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Ειδικεύτηκε στη Σορβόννη, στο Παρίσι, στην αγροτική κοινωνία της όψιμης βυζαντινής αυτοκρατορίας και στην Ελλάδα του 14ου αιώνα, υπό την εποπτεία του εξέχοντος βυζαντινολόγου Πωλ Λεμέρλ. Από το 1958 ώς το 1996 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, και ως επισκέπτης καθηγητής δίδαξε στα πανεπιστήμια του Μπέρκλεϋ, της Καλιφόρνιας, της Πενσυλβανίας, στο Πρίνστον, στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους επιφανέστερους μελετητές της οικονομίας και των εμπορικών σχέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και συνέβαλε στην κατανόηση της βυζαντινής αυτοκρατορίας ως κεντρικής δύναμης στο ευρύτερο κοινωνικό και οικονομικό γεωγραφικό πλαίσιο. Μελέτησε επίσης τη μεσαιωνική Κύπρο και τις εμπορικές σχέσεις της νήσου με το Βυζάντιο, τη Γένοβα, τη Βενετία και την Πίζα. Το βιβλίο του Η φεουδαρχία στη μεσαιωνική Ελλάδα τιμήθηκε το 1973 στο Παρίσι με το βραβείο Gustave Schlumberger της Ακαδημίας Επιγραφών και Γραμμάτων.



(Πηγή: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, 2026)