Ένας μεσήλικας υπάλληλος, με πολλά οικονομικά προβλήματα, πηγαίνει στη δουλειά του. Είναι αποφασισμένος να αποκρούσει τα σχέδια του διευθυντή του, που σκοπό έχουν να του δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τη ζωή. Θέλει αυτή τη φορά να μην κάνει πίσω, όπως έχει συμβεί πολλάκις στο παρελθόν, αλλά να διεκδικήσει ένα καλύτερο πόστο.
Μια ανήσυχη γυναίκα, που διατηρεί ένα μικρό μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, νιώθει έντονη την ανάγκη να δοκιμάζει πράγματα, να αποκτά νέες εμπειρίες. Η τελευταία της περιπέτει...
«... στον Ντόριαν Γκρέυ η αναζήτηση "νέων εντυπώσεων" και "εξαίσιων παθών" μετατοπίζεται από τη σφαίρα της τέχνης στη σφαίρα της ίδιας της ζωής και μάλιστα τόσο αποφασιστικά, ώστε η τέχνη να παίζει δευτερεύοντα ρόλο...
"Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ" αντιπροσωπεύει μια φάση στην προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να δημιουργήσει έναν τρόπο ζωής που να βασίζεται καθαρά στην υποκειμενική εμπειρία. Αυτό είναι που συνδέει τον Ντόριαν με τον Φάουστ και τον Τσάιλντ Χάρολ...
Ένας μεσήλικας υπάλληλος, με πολλά οικονομικά προβλήματα, πηγαίνει στη δουλειά του. Είναι αποφασισμένος να αποκρούσει τα σχέδια του διευθυντή του, που σκοπό έχουν να του δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τη ζωή. Θέλει αυτή τη φορά να μην κάνει πίσω, όπως έχει συμβεί πολλάκις στο παρελθόν, αλλά να διεκδικήσει ένα καλύτερο πόστο.
Μια ανήσυχη γυναίκα, που διατηρεί ένα μικρό μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, νιώθει έντονη την ανάγκη να δοκιμάζει πράγματα, να αποκτά νέες εμπειρίες. Η τελευταία της περιπέτει...
Ένας μεσήλικας υπάλληλος, με πολλά οικονομικά προβλήματα, πηγαίνει στη δουλειά του. Είναι αποφασισμένος να αποκρούσει τα σχέδια του διευθυντή του, που σκοπό έχουν να του δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τη ζωή. Θέλει αυτή τη φορά να μην κάνει πίσω, όπως έχει συμβεί πολλάκις στο παρελθόν, αλλά να διεκδικήσει ένα καλύτερο πόστο.
Μια ανήσυχη γυναίκα, που διατηρεί ένα μικρό μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, νιώθει έντονη την ανάγκη να δοκιμάζει πράγματα, να αποκτά νέες εμπειρίες. Η τελευταία της περιπέτει...
«... στον Ντόριαν Γκρέυ η αναζήτηση "νέων εντυπώσεων" και "εξαίσιων παθών" μετατοπίζεται από τη σφαίρα της τέχνης στη σφαίρα της ίδιας της ζωής και μάλιστα τόσο αποφασιστικά, ώστε η τέχνη να παίζει δευτερεύοντα ρόλο...
"Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ" αντιπροσωπεύει μια φάση στην προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να δημιουργήσει έναν τρόπο ζωής που να βασίζεται καθαρά στην υποκειμενική εμπειρία. Αυτό είναι που συνδέει τον Ντόριαν με τον Φάουστ και τον Τσάιλντ Χάρολ...
«... στον Ντόριαν Γκρέυ η αναζήτηση "νέων εντυπώσεων" και "εξαίσιων παθών" μετατοπίζεται από τη σφαίρα της τέχνης στη σφαίρα της ίδιας της ζωής και μάλιστα τόσο αποφασιστικά, ώστε η τέχνη να παίζει δευτερεύοντα ρόλο...
"Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ" αντιπροσωπεύει μια φάση στην προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να δημιουργήσει έναν τρόπο ζωής που να βασίζεται καθαρά στην υποκειμενική εμπειρία. Αυτό είναι που συνδέει τον Ντόριαν με τον Φάουστ και τον Τσάιλντ Χάρολ...
Ένας συγγραφέας επιχειρεί να γράψει ένα μυθιστόρημα θέλοντας να μιλήσει για τη φθορά του σώματος και τις εκπτώσεις φιλοδοξιών και ονείρων. Ωστόσο ο ηθοποιός ήρωάς του (δίχως αυτό να είναι στα σχέδια του δημιουργού) ερωτεύεται μια μοναχική, ξεχωριστή και ιδιόμορφη γυναίκα. Ο συγγραφέας επιδοκιμάζει την πρωτοβουλία του και αποφασίζει να ασχοληθεί επιπλέον με την έκρηξη και τον αναπότρεπτο μαρασμό της ερωτικής σχέσης. Σελίδα τη σελίδα ξαναβρίσκουν όλα τον κανονικό ρυθμό. Ώσπου ένα απόγευμα η ηρωίδα...
Ένας συγγραφέας επιχειρεί να γράψει ένα μυθιστόρημα θέλοντας να μιλήσει για τη φθορά του σώματος και τις εκπτώσεις φιλοδοξιών και ονείρων. Ωστόσο ο ηθοποιός ήρωάς του (δίχως αυτό να είναι στα σχέδια του δημιουργού) ερωτεύεται μια μοναχική, ξεχωριστή και ιδιόμορφη γυναίκα. Ο συγγραφέας επιδοκιμάζει την πρωτοβουλία του και αποφασίζει να ασχοληθεί επιπλέον με την έκρηξη και τον αναπότρεπτο μαρασμό της ερωτικής σχέσης. Σελίδα τη σελίδα ξαναβρίσκουν όλα τον κανονικό ρυθμό. Ώσπου ένα απόγευμα η ηρωίδα...
Διηγήσεις που μ' έμαθαν να ζω
2008
Bucay, Jorge
Opera
"Δεν μπορώ" του είπα. "Δεν μπορώ!"
"Σίγουρα;" με ρώτησε αυτός.
"Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω... Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ."
Ο Χοντρός κάθισε σαν τον Βούδα πάνω σ' εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:
"Να σου πω μια ιστορία..."
Και χωρίς να περιμένει να σ...