Η ποίηση της Παναγιώτας Χριστοπούλου Ζαλώνη ή «Μανούλας των στίχων» όπως αλλιώς εμείς αγαπάμε να τη φωνάζουμε υπήρξε πάντοτε ένας αθόρυβος, επίμονος παλμός. Ένας τρόπος να δίνει μορφή σε ό,τι οι περισσότεροι φοβούνται να ψιθυρίσουν. Δραπετεύει στον ουρανό, ψάχνει λίγο δροσερό νερό από τα σύννεφα, και μαζί μάς φέρνει όσα η καρδιά της κράτησε. Τη χαρά, τη θλίψη, την απουσία, τη μνήμη που δεν χωρά στον χρόνο. Στο ενενηκοστό δεύτερο αυτό βιβλίο της, η φωνή της βρίσκει έναν νέο, βαθύτερο τόνο, γενν...

Η ποίηση της Παναγιώτας Χριστοπούλου Ζαλώνη ή «Μανούλας των στίχων» όπως αλλιώς εμείς αγαπάμε να τη φωνάζουμε υπήρξε πάντοτε ένας αθόρυβος, επίμονος παλμός. Ένας τρόπος να δίνει μορφή σε ό,τι οι περισσότεροι φοβούνται να ψιθυρίσουν. Δραπετεύει στον ουρανό, ψάχνει λίγο δροσερό νερό από τα σύννεφα, και μαζί μάς φέρνει όσα η καρδιά της κράτησε. Τη χαρά, τη θλίψη, την απουσία, τη μνήμη που δεν χωρά στον χρόνο. Στο ενενηκοστό δεύτερο αυτό βιβλίο της, η φωνή της βρίσκει έναν νέο, βαθύτερο τόνο, γενν...