Το Κυνήγι των λύκων της Λουίζ Μισέλ (1830-1905), που µεταφράζεται εδώ ολόκληρο, είχε χαθεί από το 1891 µέχρι την κριτική αποκατάσταση του ολοκληρωµένου κειµένου το 2018. Είναι ένα µυθιστόρηµα σύντοµο, βίαιο, βασισµένο σ’ ένα µήνυµα –πρέπει να ξέρουµε όχι µόνο να πεθαίνουµε αλλά και να σκοτώνουµε– και σ’ ένα τραγούδι: τα «Τέσσερα µαχαίρια». Ένα φρενήρες µυθιστόρηµα της τροµοκρατίας, στο οποίο δεσπόζει η αγάπη για τον άνθρωπο και η αγάπη για τον θάνατο, ένα κολασµένο κυνήγι που ενώνει µυθοπλασία, ...

Όταν αφήσεις το ποτάμι να κυλήσει μέσα σου, να γκρεμίσει στερεότυπα, να φανερώσει κρυμμένες πτυχές, τα θέλω που έχεις καταπνίξει, τα πρέπει που έχεις ασπαστεί, τις μάσκες που έχεις φορέσει, τους ρόλους που έχεις υποδυθεί. Όταν τα γάργαρα νερά του ξεπλύνουν τα σωθικά σου από καθετί εμβόλιμο, τότε άραγε τι θ’ αντικρίσεις; Τι είσαι πίσω απ’ όλα αυτά; Άραγε τι μορφή έχεις;...

Όταν αφήσεις το ποτάμι να κυλήσει μέσα σου, να γκρεμίσει στερεότυπα, να φανερώσει κρυμμένες πτυχές, τα θέλω που έχεις καταπνίξει, τα πρέπει που έχεις ασπαστεί, τις μάσκες που έχεις φορέσει, τους ρόλους που έχεις υποδυθεί. Όταν τα γάργαρα νερά του ξεπλύνουν τα σωθικά σου από καθετί εμβόλιμο, τότε άραγε τι θ’ αντικρίσεις; Τι είσαι πίσω απ’ όλα αυτά; Άραγε τι μορφή έχεις;...

Το Κυνήγι των λύκων της Λουίζ Μισέλ (1830-1905), που µεταφράζεται εδώ ολόκληρο, είχε χαθεί από το 1891 µέχρι την κριτική αποκατάσταση του ολοκληρωµένου κειµένου το 2018. Είναι ένα µυθιστόρηµα σύντοµο, βίαιο, βασισµένο σ’ ένα µήνυµα –πρέπει να ξέρουµε όχι µόνο να πεθαίνουµε αλλά και να σκοτώνουµε– και σ’ ένα τραγούδι: τα «Τέσσερα µαχαίρια». Ένα φρενήρες µυθιστόρηµα της τροµοκρατίας, στο οποίο δεσπόζει η αγάπη για τον άνθρωπο και η αγάπη για τον θάνατο, ένα κολασµένο κυνήγι που ενώνει µυθοπλασία, ...

Όταν αφήσεις το ποτάμι να κυλήσει μέσα σου, να γκρεμίσει στερεότυπα, να φανερώσει κρυμμένες πτυχές, τα θέλω που έχεις καταπνίξει, τα πρέπει που έχεις ασπαστεί, τις μάσκες που έχεις φορέσει, τους ρόλους που έχεις υποδυθεί. Όταν τα γάργαρα νερά του ξεπλύνουν τα σωθικά σου από καθετί εμβόλιμο, τότε άραγε τι θ’ αντικρίσεις; Τι είσαι πίσω απ’ όλα αυτά; Άραγε τι μορφή έχεις;...

Όταν αφήσεις το ποτάμι να κυλήσει μέσα σου, να γκρεμίσει στερεότυπα, να φανερώσει κρυμμένες πτυχές, τα θέλω που έχεις καταπνίξει, τα πρέπει που έχεις ασπαστεί, τις μάσκες που έχεις φορέσει, τους ρόλους που έχεις υποδυθεί. Όταν τα γάργαρα νερά του ξεπλύνουν τα σωθικά σου από καθετί εμβόλιμο, τότε άραγε τι θ’ αντικρίσεις; Τι είσαι πίσω απ’ όλα αυτά; Άραγε τι μορφή έχεις;...