Το βλέπεις, το χαϊδεύεις, πρώτα με το βλέμμα και μετά με τα δάχτυλα. Απλώνεις το χέρι και, αργά αργά, το φέρνεις κοντά σου. Το γεύεσαι πριν ακόμη το αγγίξεις με τη γλώσσα, και νιώθεις το άρωμα, τη γεύση του να γεμίζουν την ανάσα σου. Και τότε, μόνο τότε, το πλησιάζεις απαλά στο στόμα σου και το κάνεις δικό σου. Κι η ανάμνησή του μένει για πάντα μέσα σου και σε ακολουθεί μέχρι το τέλος της ζωής σου. Αυτό έχει κάνει άπειρες φορές ο άνθρωπος που αύριο δε θα υπάρχει πια. Είναι ο μεγαλύτερος γευσιγ...

Το βλέπεις, το χαϊδεύεις, πρώτα με το βλέμμα και μετά με τα δάχτυλα. Απλώνεις το χέρι και, αργά αργά, το φέρνεις κοντά σου. Το γεύεσαι πριν ακόμη το αγγίξεις με τη γλώσσα, και νιώθεις το άρωμα, τη γεύση του να γεμίζουν την ανάσα σου. Και τότε, μόνο τότε, το πλησιάζεις απαλά στο στόμα σου και το κάνεις δικό σου. Κι η ανάμνησή του μένει για πάντα μέσα σου και σε ακολουθεί μέχρι το τέλος της ζωής σου. Αυτό έχει κάνει άπειρες φορές ο άνθρωπος που αύριο δε θα υπάρχει πια. Είναι ο μεγαλύτερος γευσιγ...

Το βλέπεις, το χαϊδεύεις, πρώτα με το βλέμμα και μετά με τα δάχτυλα. Απλώνεις το χέρι και, αργά αργά, το φέρνεις κοντά σου. Το γεύεσαι πριν ακόμη το αγγίξεις με τη γλώσσα, και νιώθεις το άρωμα, τη γεύση του να γεμίζουν την ανάσα σου. Και τότε, μόνο τότε, το πλησιάζεις απαλά στο στόμα σου και το κάνεις δικό σου. Κι η ανάμνησή του μένει για πάντα μέσα σου και σε ακολουθεί μέχρι το τέλος της ζωής σου. Αυτό έχει κάνει άπειρες φορές ο άνθρωπος που αύριο δε θα υπάρχει πια. Είναι ο μεγαλύτερος γευσιγ...

Το βλέπεις, το χαϊδεύεις, πρώτα με το βλέμμα και μετά με τα δάχτυλα. Απλώνεις το χέρι και, αργά αργά, το φέρνεις κοντά σου. Το γεύεσαι πριν ακόμη το αγγίξεις με τη γλώσσα, και νιώθεις το άρωμα, τη γεύση του να γεμίζουν την ανάσα σου. Και τότε, μόνο τότε, το πλησιάζεις απαλά στο στόμα σου και το κάνεις δικό σου. Κι η ανάμνησή του μένει για πάντα μέσα σου και σε ακολουθεί μέχρι το τέλος της ζωής σου. Αυτό έχει κάνει άπειρες φορές ο άνθρωπος που αύριο δε θα υπάρχει πια. Είναι ο μεγαλύτερος γευσιγ...