Το βιβλίο αυτό είναι μια μικρή "Ιστορία της λογοτεχνίας με Παραδείγματα". Το να πούμε όμως ότι απαρτίζεται, απλώς, από παρωδίες, παραφράσεις, μιμήσεις και αντίλαλους, είναι μια υπερβολικά αυστηρή κρίση, πιστεύω, διότι, στο κλαβιέ όλων αυτών των διαφορετικών τόνων, στο ρεπερτόριο των διαβαθμίσεων του ύφους, έχω επενδύσει την αγάπη μου για τα μεγάλα "συγκινησιακά" και "φιλοσοφικά" θέματα που (θα έπρεπε να) απασχολούν τη λογοτεχνία, έτσι όπως τη βλέπω εγώ σήμερα : ο Πα...
Μπορεί ο Σωκράτης, ως ένα σημείο, ν' ανιχνεύεται μέσα στον Kant, όπως ακριβώς η Σαμία Ήρα μέσα στον "Αμφίονα" του Laurens. Παρ' όλα αυτά, ενώ η λεγόμενη καθαρή σκέψη, αργά-γρήγορα, χωνεύεται και χάνεται, μέσα στον μεγάλο ρου του "κοινού συνειδέναι" -η λυρική, στον βαθμό που μπορεί να μετατραπεί ακαριαία σε εικόνα, διατηρεί όλα της πατρότητάς της τα ιδιαίτερα γνωρίσματα. Προβάλλεται σ' ένα επίπεδο αφανές αλλά, για τούτο, και απαραβίαστο. Δεν επεμβαίνει κανείς εύκολα στις πτυχέ...
Τέσσερις φίλοι. Παράμεσος. Μέσος. Δείκτης και Αντίχειρας, που διάβασαν μιαν εκτύπωση του έργου πριν κυκλοφορήσει στο εμπόριο, έδειξαν σκεπτικισμό για τους στιχουργικούς κανόνες που εφαρμόζονται εδώ, όμως ένας πέμπτος φίλος (Ωτίτης ή Μικρός) κατάλαβε πως οι συγκεκριμένοι κανόνες διευκολύνουν την εκροή ενός ψιθύρου που απευθύνεται στο αφτί και το μάτι εξίσου. Με τα μέτρα της μορφολογίας του ανθρώπινου κεφαλιού, εκείνου που αφαιρούσε ο Αλάριχος Α΄ από τ' αγάλματα, αφτί και μάτι βρίσκονται πάρα πολύ...
Ό,τι ακούς, εδώ, καθώς πέφτουν τα μικρά, λεία βότσαλα, είναι ο ψίθυρος της χαμένης Ενότητας, που επιστρέφει σαν σύνθεση ή, ακόμη χειρότερα, σαν συναίρεση όλων των διαβαθμίσεων του λογοτεχνικού φάσματος. Όμως οι πιο πρακτικοί από μας, θα πρέπει πλέον να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε κάτι καλύτερο· κι ίσως δεν θα 'χουμε ποτέ. Λοιπόν, αυτή η παραδοχή (αυτή η ταπεινότητα) είναι το λογοτεχνικό "θραύσμα", η μορφή που ο ποιητής Οκτάβιο Παζ θεωρεί ως εκείνη "η οποία καθρεφτίζει καλύτερα την...
Οι "Λεπτομέρειες για το τέλος του κόσμου" διατηρούν το πρόσχημα της γραμμικής εξιστόρησης των περιπετειών μιας μεσοαστικής οικογένειας που οδηγείται σε διάλυση εξαιτίας της αδύνατης σύνθεσης πολλών διαφορετικών πραγματικοτήτων, πολλών νοηματικών τάξεων που συγκρούονται: το αληθινό τους όμως υλικό είναι το με την πρώτη ματιά αόρατο βάθος των κοινών "καθημερινών" συμβάντων. Το βάθος αυτό αποτελεί την έμμονη ιδέα μου, ο τόπος όπου κατοικεί η λυρική μου διάθεση ακονίζοντας την ιδ...
Η ετυμολογία του ρήματος "δημιουργώ" είναι ενθαρρυντική και ταυτόχρονα περιεκτική μιας υπερβολικής αυστηρότητας κριτηρίων. Αναρωτιέμαι με τι δικαιολογία να παρουσιάσω στην Εκκλησία του Δήμου αυτό το σπαραγμένο ποίημα, αυτή τη διάτρητη πραγματεία της ανέφικτης εμβάθυνσης. Θα παρουσιάσω τελικά το φάντασμα ενός ποιήματος που πέθανε πρόωρα.
Ε.Α....
Το πρώτο απ' τα έξι κείμενα αυτής της συλλογής "αναφέρεται" στην Κέρκυρα, την πόλη του μεταίχμιου, την μεταφυσική πόλη των ορίων της παιδικότητας, των ορίων ανάμεσα στους κήπους και τους παλιούς θερινούς κινηματογράφους. Το δεύτερο "διαπραγματεύεται" το ζήτημα της νεκρώσιμης ευωδιάς του έαρος, τις μεταφορές της Ταφής στις σκηνές της εσωτερικής ζωής. Το τρίτο "μιλάει" για την εποποιία της Ερωτικής Αφιέρωσης, την οποία οδηγώ σ' ένα παράξενο τέλος, σ' ένα κύκνειο άσμα ...
Το πρώτο ρίγος της "Θάλασσας" με διαπέρασε τον Ιούλιο του 1997 σε μια εξοχή της ΒΔ Πελοποννήσου. Ενσωμάτωσα εκεί τις σημειώσεις που είχα κρατήσει παλιότερα για ένα ποίημα με θέμα το χρόνο: σύντομα, είδα το κείμενο να προσλαμβάνει τη μορφή ενός αυτόνομου, μεγάλου σε μήκος έργου και, σαν τέτοιο, το επεξεργάστηκα τον επόμενο μήνα στη Σύρο. Επέστρεψα σ' αυτό το νανούρισμα της παράκτιας αϋπνίας, στην παράξενη αυτή βαρκαρόλα, το Δεκέμβρη του 1998, στην Αθήνα, επιχειρώντας την ψύχραιμη λείανσ...
Ταξιδεύοντας με το πλοίο, ο ξάδελφός μου κι εγώ σκύβαμε πού και πού απ' την κουπαστή και ταΐζαμε τα δελφίνια με μπούκλες που κόβαμε απ' τα μαλλιά μας. Εγώ πενθούσα, εκείνος έτρωγε πάντα το ρυζόγαλο με το χέρι. Και μια μέρα μου αφηγήθηκε το ακόλουθο παραμύθι....