<p>Είχα τη χαρά να διαβάσω το βιβλίο «Ακάκιε» πριν την έκδοση του, αφού ανήκω στην ομάδα πρώτης ανάγνωσης του κυρίου Κρομμύδα. Ξεκίνησα λοιπόν το αναγνωστικό μου ταξίδι απ’ τη Λιγοψα όπου γεννήθηκε ο Λευτέρης Μαντζίκας, πρωταγωνιστής του βιβλίου. Τον είδα να μεγαλώνει, να φεύγει για την Αθήνα ...
Με μια χρυσή λίρα στην τσέπη και μια σοφή συμβουλή ξεκίνησε ο νεαρός Λευτέρης από το χωριό του στην Ήπειρο για την Αθήνα. Ονειρεύτηκε να χτίσει και να δημιουργήσει, να χορτάσει την πείνα του σώματος και της ψυχής των ανθρώπων.
Στην περιπέτεια της ζωής του μια γυναίκα μπαίνει στην καρδιά του, μέχρι που ο πόλεμος, αδυσώπητος κι απάνθρωπος, τους δοκιμάζει. Όμως τα γραμμένα της ζωής δύσκολα τα ξεγελάς. Όταν η Ελλάδα ξυπνά από τον λήθαργο του πολέμου, αρπάζει κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται μπροστ...
<p>«Εβόρα» γράφει ο Κώστας Κρομμυδας και με ταξιδεύει βόρεια, σε ένα τοπίο ονειρικό, κατάφυτο.. που λες και δεν το εχει πειράξει ποτέ ανθρώπινο χέρι… Λες και η ίδια η φύση, με όλη τη χρωματική της παλέτα, έχει ζωγραφίσει κι έχει συνταιριάξει ήχους κι αρώματα, μουσικές και μυρωδιές.</p>
...
Η αγάπη, όταν τη μοιράζεσαι, μεγαλώνει...
Λένε πως όταν κάποιος σώζει μια ζωή είναι σαν να σώζει τον κόσμο όλο. Η δική μου ζωή άλλαξε τη μέρα που ο Αντώνης με γλίτωσε από βέβαιο θάνατο.
Συνέχισα την πορεία μου στο δύσβατο μονοπάτι του δικού μου παραδείσου, αλλά πλέον αφουγκραζόμουν περισσότερο τη φύση, εναρμονίστηκα μαζί της, μοιάζοντας με αγρίμι που κινείται αθόρυβα στο πυκνό δάσος.
Ο Αντώνης έγινε συνοδοιπόρος μου και σκαρφάλωσε μαζί μου στην κορυφή της αγάπης. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχ...
<p><span style="font-size: 11px;">Τελειώνοντας το "Μία νύχτα ακόμη" του Κώστα Κρομμύδα, ομολογώ πως ένιωσα μια γλυκιά μελαγχολία καθώς το ταξίδι μου με την Ισμηνη είχε φτάσει στο τέλος.. Ταυτόχρονα όμως, είχα κι ένα αίσθημα απόλυτης ικανοποίησης για όσα είχα νιώσει κα...
Υπάρχουν ταξίδια που ξεκινούν με μια βαλίτσα στο χέρι. Άλλα, έπειτα από έναν χωρισμό. Κάποια, όταν μια δουλειά σε αναγκάζει να φύγεις χωρίς να αφήσεις τίποτα πίσω σου...
Υπάρχουν ορισμένα που έμειναν χαραγμένα στην ψυχή μας επειδή μας πόνεσαν, επειδή μας ανάγκασαν να πληγώσουμε κι εμείς ανθρώπους που πιθανόν να αγαπούσαμε.
Αλλά υπάρχουν κι εκείνα που τα διαφεντεύει ένας παράφορος έρωτας, που μας κάνουν να ξεχνάμε πώς είναι να ζούμε αλλά και να νιώθουμε τον πόνο όταν αυτός είναι χωρίς ανταπόκρι...